En opeens is ze daar, onze nieuwe hond. We waren al een tijdje aan het zoeken, gisteren vonden we haar. Ze is geboren in Friesland en dat is niet toevallig, want ze is een Friese stabij. Zeven weken en drie dagen jong en al behoorlijk eigenwijs. Bij het verkennen van de tuin komt ze gelijk onze poes tegen. Dat is spannend, dat is leuk, dat is spelen!
Poes Floris denkt er anders over. Hij is dol op honden, maar niet op puppy’s. Die zijn te druk, te opdringerig, ze keffen te hard en plassen op de keukenvloer. Met hoge rug, dikke staart en woest blazend verdedigt hij zijn territorium. Benthe is niet onder de indruk. Ze blijft het proberen en heeft zelfs al een kopje van Floris gekregen. Onmiddellijk gevolgd door een haal.
Oh, ik zie het al, dit wordt een haat-liefde verhouding. Dat komt wel goed.
Zo klein was ze nog maar toen ze bij ons kwam. Joppe was een zorgenhondje. Samen met haar broertjes en zusjes was ze te vroeg bij de moederhond weggehaald en daardoor was ze nog niet wegwijs in de wereld. We hebben haar veel moeten leren en vooral veel geduld moeten hebben. Maar het is goed gekomen, al bleef ze altijd wat argwanend naar mensen die ze niet kende. Vertrouwde ze je eenmaal, dan was het ook voor altijd.
En toen ging het snel. We hebben haar nog twee dagen om ons heen gehad en vanochtend heeft de dierenarts haar bij ons thuis laten inslapen. Het is goed zo en we gaan haar missen. We blijven achter met poes Floris, die zich afvraagt waar haar maatje gebleven is.
Vandaag heb ik walnoten gekraakt. De oude voorraad moet op, want de verse noten liggen al te drogen. De hond ligt naast me in zijn mandje te slapen. Krakkk, zegt de eerste walnoot en de hond kijkt onmiddellijk op. Hij komt stram overeind en gaat naast me zitten: “ik wil ook!”
