Amsterdamse meisjes

Mijn nichtje uit de grote stad is op bezoek. We hebben het over koffie. Ik heb haar net verteld dat ik alleen buitenshuis koffie drink en dan het liefst latte machiato decafé met vanillesiroop. Haar reactie is verrassend: oh, ben je er zo ééntje! Verbaasd kijk ik haar aan: wat voor ééntje ben ik er dan?

Blijk ik zo’n Amsterdams meisje te zijn dat bij voorkeur een cocolatte decafé, met vanillesiroop drinkt. Het komt door de vanillesiroop, dat ik opeens van haar oude Groningse tante veranderd ben in een hip Amsterdams meisje. Zo ééntje, je kent ze wel. Nou, ken ik ze toevallig niet, maar zij wel. Ze heeft een bijbaantje in een espressobar en daar zijn de cocolattes decafé met vanillesiroop en/of sprinklers en/of kaneelpoeder en/of chocoladesnippers niet aan te slepen. Besteld door meisjes met veel noten op hun zang.

Nou ben ik maar een eenvoudige Groningse tante. Cocolatte is aan mij niet besteed, latte machiato is me hip genoeg. Maar maak dat maar eens duidelijk aan een door vanillesiroop verblind nichtje dat alleen nog maar veeleisende Amsterdamse meisjes voor zich ziet.

Met de vraag ‘Heb je zin om de hond uit te laten’ maak ik snel een einde aan het gesprek. Zo’n jong ding is gelukkig nog makkelijk af te leiden.

Nichtje en tante

Wat wordt ze groot, dat ooit kleine nichtje. Ik heb haar nog de luier verschoond en haar haar eerste stapjes zien doen. En dan opeens, als je even niet oplet, is ze een jonge vrouw geworden. Die haar plek in de wereld aan het zoeken is en daarbij geen uitdaging uit de weg gaat. Alleen op wereldreis? Geen probleem. Ingewikkelde studies doen? Ja, leuk.

boy-1299084__340 (3)Er was een tijd dat ik nog geen tante was, toen was ik alleen maar een zus. Tante word je pas als je zus of broer kinderen krijgt. Voor mijn nichtje ligt dat anders, toen zij geboren werd kreeg ze gelijk een tante erbij. Dat wist ze op dat moment nog niet, maar al gauw kreeg ze door dat die vrouw die zo op haar moeder leek, wel erg vaak op bezoek kwam.

Voor haar is het de natuurlijkste zaak van de wereld dat ik haar tante ben. Voor mij is het elke keer een weg van verwondering. Bij iedere ontmoeting leer ik haar opnieuw kennen. Eerst als het kleine meisje dat ze was, nu als de jonge vrouw die ze geworden is. En nu ze volwassen is, leert ze ook mij kennen en zegt ze, als ik iets over vroeger vertel: ‘oh, maar dat wist ik helemaal niet’. “Nee lieverd”, zeg ik dan, “dat was voordat jij mijn nichtje werd”.