De zon is verdwenen, de vogels zijn stil, in de verte is het geluid van bombardementen te horen

Een weekendje weg in de bossen bij Nijverdal. De zon schijnt, de vogels kwetteren en de eerste groene blaadjes tonen zich voorzichtig aan de wereld. We wandelen op de bonnefooi en zien wel waar we uitkomen.

Opeens staan we voor een grote begraafplaats met Canadese oorlogsslachtoffers uit WOII. Er staat een informatiecentrum naast, we gaan naar binnen. Niet omdat dat zo leuk is, maar omdat het móet.

Mijn keel knijpt dicht als ik de filmbeelden zie van veteranen die vertellen over de gruwelen die ze meegemaakt hebben. Eén voor één barsten ze in tranen uit over de oorlogsdaden die ze hebben moeten uitvoeren. Daden die hen hun hele leven hebben achtervolgd.

Ik lees over Oekraïense militairen, ooit geëmigreerd naar Canada, die in WOII meegevochten hebben met de geallieerden. Om Europa te bevrijden. Ik voel mijn woede toenemen over de houding van de NAVO die, nu Oekraïne zelf aangevallen wordt, niet bereid is te vechten voor hún vrijheid.

We wandelen verder. De zon is verdwenen, de vogels zijn stil, in de verte is het geluid van bombardementen te horen.

Een gedicht gaat de wereld rond

Rusland is de Oekraïne binnengevallen. De gevolgen daarvan zijn groot. In de allereerste plaats voor de Oekraïners die van de ene dag op de andere voor hun leven moeten vrezen. De beelden in de media spreken voor zich. De wereld is geschokt en staat op tegen Poetin, de aanstichter van het kwaad. 

Iedereen doet dit op zijn eigen manier. Sommigen (velen!) door te demonstreren, kleding en voedsel in te zamelen of geld over te maken naar giro 555. Anderen door te schrijven. Dat laatste doet Lojze Wieser, een Oostenrijkse schrijver en dichter. Hij schreef dit gedicht over de oorlog in Oekraïne. Het is inmiddels in 70 talen vertaald en gaat de wereld rond.

Dit is mijn vertaling.

Alle vertalingen zijn te lezen op de website van Lojze Wieser: Ein Gedicht geht um die Welt en op zijn Fb pagina.

Hoe woorden kunnen verbinden.