In het bos

De voordeur kan niet dicht en de wc deur klemt. In de keuken hangt een gasgeiser uit het jaar nul, brandmelders ontbreken. Het afzuigsysteem in de douche zonder raam is kapot, de electriciteitsdraad bungelt los. Boven ons hoofd woont een familie marters.

De tegenstelling tussen het vakantiehuisje en de omgeving kan niet groter zijn. Het houten huisje is in slechte staat èn ligt midden in een prachtig maar kurkdroog bos. Geen gelukkige combinatie.

En toch is dit het fijnste vakantiehuisje waar we ooit geweest zijn. Want het huisje staat paradijselijk helemaal alleen tussen de bomen, met uitzicht op een vijver vol waterlelies. In de verre verte alleen de stemmen van kinderen en af en toe een blaffende hond. Verder geen huis of mens te bekennen. Wel  de groene specht, boomklever, gaai en kruisbek.

We hebben het rijk alleen, op de marters en vogels na. En mocht het mis gaan, dan springen we in de vijver.

Mooiste plekje

Nee, ik ga niet naar Frankrijk, Spanje of Portugal. Ik ga me niet verdiepen in PCRtests, vaccinatiebewijzen, quarantaineregels of QR-codes. Ja, ik ben gevaccineerd dus ik mag het land uit. Maar nee, ik doe het niet, ik blijf hier. En hou vakantie op het mooiste plekje van Nederland. En nee, ik verklap niet waar dat is.

Fijne zomer en tot later.

Met spijt in het hart richt ik mij tot u

Met deze woorden opent Willem Alexander zijn videoboodschap aan het Nederlandse volk. Naast hem op de bank Máxima, van de dochters geen spoor. Behalve spijt in het hart blijkt hij ook pijn te hebben. Waar zegt hij er niet bij. Ik vind het sneu voor de man, maar eigenlijk is dit niet wat ik van hem horen wil.

Ik wil horen dat het hem spijt dat hij zo egoïstisch is geweest om, ondanks de coronabeperkingen, gewoon op vakantie te gaan. Dat hij snapt dat hij ons, gewone stervelingen, daarmee geschoffeerd heeft. Dat, terwijl duizenden Nederlanders in de financiële problemen zitten door de pandemie, hij van onze belastingcenten in Griekenland aan de ouzo is gegaan en dat hij dat NOOIT, maar dan ook NOOIT had mogen doen. Ik wil schaamte zien, schuldgevoel en emotie, met liefst een traan op de wang. Door het stof moet hij gaan, op zijn knieën smeken om weer in genade aangenomen te worden.

Niets van dat al. Als een slechte acteur leest hij koude, nietszeggende woorden voor, geschreven door Rutte vermoed ik. Máxima zit er stijfjes bij en weet niet zo goed waar ze kijken moet, naar ons of naar haar echtgenoot. Ook bij haar geen schaamte, geen traan.

Jammer dat ze ons deze wanvertoning niet bespaard hebben door lekker in Griekenland te blijven. Ik heb mijn hoop nu gevestigd op hun volgende vakantie: met de hele familie skiën in Lech.

Een ongemakkelijke vakantie

Na een ongemakkelijk voorjaar, ga ik proberen van een ongemakkelijke zomervakantie te genieten. Tot later.

Screenshot_20200722-173745
Beach day, Tatsuya Tanaka, Miniature Art, 2020