Meneer Park

Ze woont in een statig pand in het midden van het land. Ze is niet de enige bewoner, ze zijn met meer. Veel leeftijdsgenoten, veel verzorgers, veel spelletjes. Als je dan toch niet meer zelfstandig kunt wonen, kun je maar het beste hier wonen.

cake-1227842_1280Als ik haar kamer binnenkom, kijkt ze verbaasd op. De blik in haar ogen zegt: wie ben jij? Het duurt even voor ze me herkent. Ā “Wat ben je vroeg, ik had je nog niet verwacht.” Ze zit op de bank en eet een gebakje. Er is slagroom op haar broek gevallen. Ze probeert op te staan om me te begroeten, het schoteltje glijdt op de grond. Ik loop snel naar haar toe en geef haar een zoen. “Blijf maar zitten, ik ruim het wel op”.

Ze heeft een kamer voor zichzelf, al lijkt het erop dat ze voor altijd samenwoont met meneer Park. Ze is niet blij met hem, want hij zorgt ervoor dat haar handen altijd trillen, ze regelmatig in de war is, moeite heeft met lopen, soms ook met praten, onhandig is en vaak moe. Toch kan ze ook wel om hem lachen, als hij weer eens een woord niet kan vinden of haar telefoon kwijt maakt. Dan belt ze op: “mijn telefoon is weg”, en lach ik met haar mee. Die meneer Park toch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s