Opeens dacht ik bij mezelf: “Doe eens wild, ga auditie doen, je bent nooit te oud om…”. Zo gezegd, zo gedaan. Op een koude maandagavond toog ik naar Stad. Er werden amateuracteurs gezocht voor een eenakter, toneelervaring niet vereist. Met een beetje lef moest ik toch een heel eind komen.
Het liep anders. Ik had gehoopt op een klein, intiem groepje. We waren met veel, te veel, veel te veel. In kleine kring durf ik best wel wat. Maar staan er 40 mensen te kijken hoe ik sta te stuntelen, dan blijft er niets van me over, minder dan niets eigenlijk. Dan kun je me met stoffer en blik opvegen.
De anderen acteerden de sterren van de hemel, alsof ze al drie Oscars op zak hadden. Nee, hier had ik niets te zoeken, deze lat lag me te hoog. In de pauze sloop ik via een achterdeurtje het pand uit.
De volgende dag kreeg ik de afwijzing binnen.
Zelden een blauwtje gelopen waar ik zo blij van werd.
Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.
Ik vind het een mooi woord, melancholisch. Ook wel weemoedig genoemd: ‘zachttreurige stemming van het gemoed’ volgens de van Dale.
Groninger Blog 