Mijn oude Nokia ligt al jaren in een donker hoekje achter in de kast. Afgedankt en vergeten. Gisteren moest ik opeens aan hem denken en haalde ik hem tevoorschijn. 
Mijn huidige smartphone heeft alle moderne toeters en bellen. Uitstekend geschikt voor een verplichte corona-tracking-app. Maar ik ben erg van de privacy, altijd al geweest. En dat wil ik graag zo houden.
Gaat de corona-app er komen, dan stof ik mijn oude Nokia af. Mijn smartphone krijgt huisarrest, alleen mijn Nokia mag nog mee op pad.
Big brother heeft het nakijken.
Waar komt die daadkracht opeens vandaan? Vroeger, voor 16 maart, stelden we beslissingen eindeloos uit. ‘Hoe dan, wat dan en door wie? Te veel gedoe, laten we het volgend jaar maar doen’. Daar kwam het kortgezegd op neer. Sinds 16 maart zijn we gedwongen tot een uitgekleed leven, eigen huis en tuin staan centraal, de buitenwereld is voorlopig niet te betreden.
ctie staat in schril contrast met de zorgzaamheid en vriendelijkheid die ik overal om me heen ontmoet. Iedereen houdt rekening met iedereen en zorgt dat de ander genoeg ruimte heeft om boodschappen te doen of een brug over te fietsen. Behalve deze jonge knul, die zich in zijn megatractor onaantastbaar voelt.
Ik had twee mannen in mijn tuin. Ze snoeiden de boomgaard alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Dat was het natuurlijk ook, alleen nu even niet. Ik heb me gelaafd aan de geur van vers hout, het gebrul van de kettingzaag en de kameraadschap van twee collega’s die niet thuis hoeven te werken.
