Ik haal hond Benthe op bij zijn oppasbaasjes, drink gezellig een kopje thee mee en wissel de ervaringen van de dag uit. Als ik bijna 
op het punt van vertrekken sta, zegt de oppasman: ‘Wil je mijn vogeltje nog even zien?’
Hij zet de televisie aan en rommelt wat met de afstandsbediening. ‘Kijk, dit is mijn vogeltje, dit is haar staartje en dat haar kopje’. Ik zie wazige beelden van een vogeltje in een vogelhuisje, gemaakt met een webcam.
Opgelucht haal ik adem. Dacht ik toch echt even dat hij wat anders bedoelde.
Het Forum Groningen heeft ook een vide, maar dan grootser en protseriger. Deze vide beslaat zo’n beetje een derde van het gebouw, de dominante kleur is wit en de temperatuur net boven nul. De bouwkosten van de vide moeten rond de 
Het liep anders. Ik had gehoopt op een klein, intiem groepje. We waren met veel, te veel, veel te veel. 
Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.
Ik vind het een mooi woord, melancholisch. Ook wel weemoedig genoemd: ‘zachttreurige stemming van het gemoed’ volgens de van Dale.
