Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Fotograaf

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

20200109_081347

Het silhouet van een voorovergebogen mens met een driepoot. Dat moet een fotograaf zijn. Aan houding noch kleding is te zien of het om een man of een vrouw gaat. Maar voor Koen, de fotograaf die deze foto van een fotograferende fotograaf maakt, is het duidelijk: dit is een vrouw.

Ik zie het voor me. Koen besluipt de fotograaf: “Hé joh, ben jij een jongen of een meissie, dan kan ik dat ff onder mijn foto zetten”. De fotograaf schrikt zich rot en barst in tranen uit. Koen weet genoeg.

Is het relevant om te weten dat het een vrouw is? Ja, natuurlijk. Vrouwen kunnen nu eenmaal beter fotograferen dan mannen. Huilen trouwens ook.

Bron foto: RTV Noord

 

 

 

Afscheid

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Hoe ouder je wordt, hoe meer ervaring je krijgt met afscheid nemen. Soms in de vorm van een ongewenst einde aan een vriendschap, soms in een eigen keuze om een relatie te beëindigen en in toenemende mate door het verlies van mensen aan de dood. Definitiever kan het niet, ongevraagder ook niet.

girl-2934257_1920Elk overlijden werpt me terug op mezelf. Hoe wil ik leven en hoe wil ik er zijn voor de ander? Het recente overlijden van een goede vriend maakt me duidelijk dat door de nabijheid die we tot het einde met elkaar gedeeld hebben, ik vrede kan hebben met dit onherroepelijke afscheid. Niet dat ik niet verdrietig ben, maar onze vriendschap is voldragen. Alles is gezegd, met of zonder woorden, het is rond. 

Dat geeft me een groot gevoel van geluk en dankbaarheid. Zo wil ik leven en zo wil ik afscheid nemen.

 

Over leven en dood

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Bij het overlijden van een goede vriend staat mijn hart even stil. Ook al wist ik dat hij niet lang meer te leven had, toch ben ik er niet op voorbereid. Dood is definitief, dood is nooit meer met hem praten, nooit meer samen grapjes maken, nooit meer me thuis voelen bij hem. Dood zou eigenlijk verboden moeten worden, want er is geen bal aan.

hands-1926414_1920Leven is veel leuker, leven is leven. Tot je dood gaat. Daar heb je het weer, dood. Het enige zekere in je leven, op je geboorte na dan. Ik snap ook wel dat eeuwig leven iets te veel van het goede is en dat de aardbol dat niet aan kan, maar 80 jaar leven vind ik echt te kort.

Ik zal me erbij neer moeten leggen, maar vandaag nog niet. Misschien morgen of overmorgen. Vandaag ben ik tegen de dood.

Vogeltjesvoer

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik het doe. Zelf vetbolletjes maken voor de vogels. Tot nu toe diende het gemak de mens. Hadden de vogeltjes in de tuin honger, dan hup naar de winkel om lekkernijen voor ze te kopen. Ongedopte pinda’s en zaadbolletjes. Smullen deden ze.

20191231_082020En dan opeens sta ik in de keuken een pakje vet te smelten. Ik gooi er gemengde zaadjes in en laat het afkoelen. Ondertussen hang ik in elk bakvormpje een draadje. Met de bijna-gestolde-zaadjes-in-het-vet vul ik de vormpjes.

Straks hang ik ze aan het vogelhuisje. Als extra verwennerij voor de vogels op de laatste dag van 2019. Het vet kunnen ze ook gebruiken om hun oortjes mee dicht te stoppen tegen de harde vuurwerkknallen.

Zo hebben alle vogeltjes in mijn tuin een fijne jaarwisseling.

 

 

Ken je mij?

~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

De dagen tussen kerst en oud & nieuw zijn wat onbestemd. Een beetje op de bank hangen en tv kijken. Ik blijf steken bij het programma ‘Jacobine op zondag’, waar Huub Oosterhuis samen met dochter Trijntje geïnterviewd wordt. In mijn studentenjaren ging ik wel eens naar een oecumenische dienst waar liederen van Huub gezongen werden. Zijn teksten hielpen mij mezelf en de wereld om me heen beter te begrijpen. Daarna ben ik hem uit het oog verloren.

michelangelo-71282_1280Gisteren heb ik hem teruggevonden. Trijntje zong de teksten van haar vader en ze raakten me, zoals ze dat eerder ook deden: “Ken je mij? Wie ken je dan? Weet je mij beter dan ik? Ken je mij? Wie ben ik dan? Weet je mij beter dan ik”?

Ik denk aan mijn eigen vader, die mij kende voor ik mezelf kende. Die er altijd was als ik even niet meer wist wie ik was, die me dan beter wist dan ik. Hij is er niet meer, maar gisteravond voelde ik zijn aanwezigheid alsof hij naast me op de bank zat.