Looproute

30 augustus 201914 september 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

moroccan-mint-2396530_1920 Een jaar lang sloeg ik na het houtenhekje linksaf, over het net-niet paadje waar ik alleen zijdelings overheen kon en liep ik met ingetrokken buik langs het gaas door het kniehoge gras, om uiteindelijk uit te komen bij het kruidentuintje waar ik dagelijks verse munt pluk voor mijn kopje thee. Met de dag werd de route langer en mijn trek in muntthee kleiner.

Een week geleden heb ik het hekje en het gaas weggehaald. De munt staat nu onder handbereik. Toch sla ik nog iedere dag na het ‘houtenhekje’ linksaf, over het net-niet paadje waar ik alleen zijdelings overheen kan. Uit gewoonte loop ik nog steeds de oude route, alleen hoef ik nu mijn buik niet meer in te houden. Nu mijn trek in muntthee nog terugkrijgen.

Drie kleine sneetjes

21 augustus 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

20190821_144701_resized Ik begrijp er helemaal niets van. Waarom heeft die mevrouw in die witte jas zo’n grote spuit in haar hand. Waarom komt ze steeds dichterbij en pakt ze me in mijn nekvel. Nee, dit wil ik niet, ik wil weg. Au, blijf van me af. Waarom doet mijn baasje niets? Wat gebeurt er?

En nou stuurt die mevrouw in die witte jas mijn baasje ook nog weg. “We bellen u straks”, is het laatste wat ik haar hoor zeggen. Daarna moet ik in slaap gevallen zijn.

Als ik wakker word, weet ik niet waar ik ben. Ik lig in een kooi, in mijn eentje. Ik besluit zachtjes te gaan janken, misschien komt er dan wel iemand, als het maar niet die witte jas is. Er verschijnt een groene jas, die me vraagt hoe het met me gaat. Wat dacht je, denk ik bij mezelf, ik heb pijn in mijn buik en de wereld draait om me heen.

Gelukkig komt mijn baasje de kamer in. ‘Je bent een grote hond, je mag mee naar huis’. Persoonlijk was ik liever een kleine hond gebleven, die geen reu van een teef kan onderscheiden. Want precies daarom lig ik nu thuis zielig te zijn, met drie kleine sneetjes in mijn buik.

Dansen

12 augustus 201925 november 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Terwijl de baasjes aan het genieten zijn van een rustige vakantie, viert jonge hond Benthe haar eigen feestje. In de elfjarige Isha heeft ze de perfecte danspartner gevonden. Ze zwieren samen over de dansvloer, waarbij Isha de richting aangeeft en Benthe het tempo bepaalt.

20190812_115457 Als ik met mijn maatje dans, loopt het vaak op ruzie uit. ‘Ik heb de leiding, dat hebben we toch afgesproken?’ “Ja, maar jij hebt geen ritmegevoel en je trapt altijd op mijn tenen”. Onze dans is meestal al voorbij voor hij echt begonnen is.

Isha en Benthe laten me zien dat het ook anders kan. Ze dagen elkaar uit, wisselen regelmatig van rol en passen zich aan elkaar aan. Zij weten dat dansen alleen leuk is als je het echt samen doet.

Als baasje ben je nooit te oud om van je hond te leren.

Zomerpoets

15 juli 201915 juli 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Vandaag is het zover, ik ga mijn werkkamer schoonmaken. Een vast ritueel om het begin van mijn zomervakantie te markeren. Maar voordat ik ga beginnen, moet ik eerst:

opstaan
krant lezen
aankleden
ontbijten
hond uitlaten
afwasmachine vullen
keuken opruimen
koffie drinken
mailtjes versturen
tante bellen
oud papier bundelen
lunchen
blogje schrijven
hond uitlaten

Ik zit nu aan de lunch, schrijf ondertussen mijn laatste blogje voor de vakantie en ga straks met de hond lopen. Als ik terug ben, ga ik poetsen. Beloofd.

Oh ja, maar eerst nog iedereen een fijne zomer wensen. Ga vooral niet te ver van huis, maar doe als ik: blijf in het land. Beter voor het milieu en beter voor het gemoed: geen ruziënde kinderen op de achterbank, geen files en geen vreemde talen die je niet beheerst.

De hond blaft, ik moet nu echt met haar naar buiten. Maar daarná…

Wandelen met Benthe

8 juli 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Kleindochter E. is op bezoek en Benthe is door het dolle heen. Een speelmaatje van haar eigen leeftijd (1 hondenjaar=7 mensenjaren), daar is ze dol op. Zo dol dat ze vergeet dat ze sterker is, harder kan rennen en een grote, ruwe tong heeft. Die tong draait overuren, want ze vindt haar speelmaatje lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar likjes te geven.

Dat maakt E. in het begin wel een beetje bang, maar ze draait gauw bij. Want zij, op haar beurt, vindt Benthe lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar te aaien en met haar te spelen. Al gauw rennen ze samen door de tuin, doen ze verstoppertje en wie het eerst bij de bal is.

20190708_130326 (2) Natuurlijk moet er ook gewandeld worden. Kleindochter E. wil de lijn vasthouden. Mag dat? Ja, dat mag. Even hou ik mijn hart vast als ik Benthe het voortouw zie nemen. Is ze niet te sterk voor zo’n klein meisje, gaat dit wel goed?Ja, het gaat goed, Benthe gedraagt zich voorbeeldig. Ben ik hier getuige van een eerste verliefdheid?