Categorie: geen categorie

Benthe en de Grijze

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

In de boomgaard naast ons huis staat sinds kort een paard. Eigenlijk twee paarden, maar de tweede wou niet op de foto. Ze lopen te grazen, slaan op de vlucht voor elke langslopende dorpsbewoner of liggen te rusten. Deze, de Grijze vanwege zijn dek, kruipt het liefst zo dicht mogelijk tegen ons hek aan, recht tegenover de keukendeur.

Ik ben gewend Benthe om me heen te hebben, een middenmaatje hond. Een paard zo dichtbij is andere koek. Wat is zo’n beest dan opeens ontzettend groot, een zetje tegen het hek en hij staat in de keuken. Weg avondeten. Weg baasje van Benthe.

Benthe, een stuk stoerder dan ik, trekt zich nergens iets van aan. Hij blaft eens tegen Grijze, snuffelt aan zijn neus en gaat er gezellig bij liggen. Tot het etenstijd is, dan komt Benthe binnen, vertrekt Grijze naar de stal en haalt het baasje opgelucht adem.

Liefde kan samengaan

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

De dichteres Justine Borkes is overleden, lees ik in de krant. Ik loop naar de boekenkast en pak haar dichtbundel ‘Liefde kan samengaan’. Ik heb het boekje lang niet in handen gehad, maar weet het feilloos te vinden. Haar gedichten zijn in mij beklijfd.

jij gaat zacht
langs me heen
raakt me
voortdurend
nauwelijks zichtbaar
neemt de rivier haar oevers mee

+++++

de gewoonste dingen
blijven hangen doe
jij het licht uit of
zal ik het doen

Justine Borkes, Liefde zal samengaan, 1978, uitgeverij de Feeks

Kruimeltje

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie
bron: privécollectie

Ach wat een schatje, dit kleine opdondertje met haar stralende lach. Zoals ze daar staat, met die te grote broek en vaders pet op haar koppie. Haar naam is Gini, geboren in 1920. Ze is de dochter van de buurvrouw van de oma van huisgenoot M. Ik kwam haar tegen in een oud fotoboek.

In die tijd werden meisjes nog gekleed als meisjes. In een jurkje, met een strikje in het haar en glimmend gepoetste schoentjes. Zij niet, zij is verkleed als Kruimeltje, het zwerfjongetje dat na veel tegenslagen zijn ouders terugvindt. Haar ouders waren hun tijd ver vooruit, zij hebben gezien dat er in hun dochtertje een belhamel school.

Ik stel me zo voor dat ze een tomboy geworden is, ook al bestond dat woord toen nog niet. Een meisje dat gek was op buiten spelen en in bomen klimmen, dat kattenkwaad uithaalde en oude vrouwtjes hielp met boodschappen dragen. Een meisje dat haar hele leven de pet van vader op had, als ode aan haar jeugdheld Kruimeltje.

Taalpurist

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Een goede vriendin vertelt me dat ze een oude hockeyvriend ontmoet heeft. Ze had hem jarenlang niet gezien, want ‘hun contact was afgewaterd’. Ik denk dat je ‘verwaterd’ bedoelt, merk ik op. Het komt vaker voor dat ze me verrast met taalvariaties. Ze woont afwisselend in Canada en Nederland, husselt regelmatig woorden en uitdrukkingen door elkaar en maakt zo een nieuwe taal.

Ik ben nogal een taalpurist en verbeter haar elke keer. Soms vraag ik mezelf af: waarom moet ik haar zo nodig corrigeren? Ik moet er vaak om lachen en begrijp gelijk wat ze bedoelt als ze afgewaterd zegt in plaats van verwaterd. Bovendien word ik zelf niet graag verbeterd in mijn taalgebruik, dus waarom zou ik dat bij haar wel doen.

Daarom beloof ik hierbij dat ik ermee ophoud en gewoon ga genieten van de taalvondsten van mijn Nederlands/Frans-Canadese vriendin. Zo voorkom ik ook dat het contact tussen haar en mij afwatert. Of verwatert. Ik reken het vanaf nu allebei goed.

Voor Carla

Lelijk eendje

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik kocht ze toen ik in een dorp ging wonen met een eigen ijsbaan. Eigenlijk ben ik niet zo van het schaatsen, mijn enkels gaan pijn doen en mijn bochtentechniek is afwezig. Een beetje krabbelen over het ijs, meer is het niet. Maar ik wou me niet laten kennen. Al mijn nieuwe dorpsgenoten op het ijs en ik niet, dat was geen goed begin.

Ik kwam er al snel achter dat ik het lelijke eendje van de ijsbaan was. Links en rechts werd ik ingehaald. Tijd voor een kennismakingspraatje was er niet, behalve als ik weer eens een smak op het ijs maakte, dan lieten mijn nieuwe dorpsgenoten zich van hun aardigste kant zien. Na drie dagen op de ijsbaan kende ik iedereen en iedereen kende mij.

Mijn schaatsen konden weer uit. Missie geslaagd.