Categorie: geen categorie

Thuiskamperen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Frankrijk is weer open voor toeristen. So what, denk ik bij mezelf, daar gaat toch niemand naar toe dit jaar. Ik vergis me, want de eerste Nederlandse campers zijn al vertrokken: ‘Thuisblijven is net zo verantwoord als gaan’. Ik denk er het mijne van. Thuisblijven lijkt me een stuk safer. Je komt minder mensen tegen en je hoeft je toilet met niemand te delen. Nou hoef je dat in een camper ook niet, maar toch.

red-wine-2409301_1920Ik blijf lekker thuis en zet mijn tentje op in de tuin. Croissantje, wijntje, krantje, het is allemaal te krijgen bij de plaatselijke supermarkt. Af en toe een rondje met de fiets langs de prachtige middeleeuwse kerkjes, een rustig terrasje pakken en snel weer naar huis. En eindelijk de stapel boeken lezen waar ik tijdens de lockdown niet aan toe gekomen ben.

Leven als God in Groningen. À votre santé.

 

 

Bedankt voor uw bezoek

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik had een tafeltje bij herberg Molecaten in Hattem gereserveerd voor 12 juni. De dagen ervoor ontving ik tweemaal daags een mail van ze: “Graag herinneren wij u aan de volgende reservering”. Ze waren kennelijk bang dat ik mijn lunchafspraak zou vergeten. Dat was lief, maar onnodig.

breakfast-21707_1920Vanochtend vroeg krijg ik weer een mail: “Wat vond u van uw bezoek?” Nou heb ik gisteren een topdag gehad, dus ik zou prima kunnen zeggen. Maar het succes van de dag heeft niet zozeer te maken met de lunch, als wel met het gezelschap waarmee ik de dag doorgebracht heb.

Ik snap best dat ze blij zijn dat ze weer gasten mogen ontvangen. En dat ze niet konden wachten tot ze weer tweemaal daags mailtjes konden sturen. Maar dit is too much. De lunch was goed, maar de dag was beter.    

Geluksvogel

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Het uilskuiken is al een paar dagen terug op het ouderlijk nest. ’s Nachts maakt het herrie voor twee. Zo te horen heeft het een broertje of zusje. Maar die durft nog niet uit het nest te klimmen.

20200610_164420_resizedZodra het gaat schemeren nemen de uilen de tuin over. Overdag hoor je ze niet, alleen moeders (of vaders) waakt in een hoge boom en kijkt je streng aan als je langs loopt. ‘Stil, maak mijn kinderen niet wakker’, zie je haar denken. Braaf hou ik mijn kaken stijf op elkaar.

Dat doen zij op hun beurt niet, ’s nachts dan. De uilskinderen laten met hoge schrille kreten weten dat ze honger hebben. De ouders reageren met geruststellende chachacha geluiden: ‘We komen eraan’. In de loop van de vroege ochtend hoor je het ouderpaar steeds geïrriteerder worden: ‘Nee, nou hebben jullie genoeg gegeten, hup tanden poetsen en naar bed’. De kinderen protesteren nog lang.

Dit alles speelt zich af in de bomen vlakbij mijn slaapkamer. Mijn nachtrust wordt erdoor verstoord, maar dat deert me niet. Ik voel me een geluksvogel dat mijn slaap begeleid wordt door de huiselijke geluiden van een uilenfamilie.

Ik waan me terug in mijn ouderlijk huis.

Uilskuiken

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Kom ik thuis van de avondwandeling met de hond, staat er een uilskuiken voor mijn deur. Eerst denk ik dat het een speelgoed uil is, tot het aandoenlijke, grijze mormeltje in paniek bijna de sloot induikt. De hond denkt dat het een spelletje is en wil er achteraan. Ik kan het nog net voorkomen.

images
foto: Ronald Messemaker (van een ander uilskuiken)

Wat nu? Is het beestje uit het nest gevallen terwijl het nog niet kan vliegen? Moet ik de dierenambulance bellen misschien? Eerst maar eens op Internet kijken. Uit mijn ooghoek zie ik het ransuiltje verwoede pogingen doen in een boom te klimmen en verhip, dat lukt nog ook. Even later zie ik zelfs een grote uil langs vliegen, richting het jong.

Ik leg mijn tablet maar weg. Dit uilskuiken is slim genoeg om zelf een veilig onderkomen te zoeken. Die heeft geen Google nodig.

Echte knuffels

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

teddy-1113160_1920 (3)We groeten elkaar wat ongemakkelijk. Een knikje voor de een, een luchtzoen voor de ander. Alleen de jarige krijgt een knuffel, op afstand. De tuin is groot genoeg voor een feestje met zes mensen.

In het begin is het wat zoeken. Hoe kom je bij je stoel zonder te dicht bij een ander langs te lopen. Hoe geef je een theekopje aan en hoe snij je de taart veilig in stukken. We manoeuvreren wat onhandig om elkaar heen, stoelen worden veelvuldig verplaatst en nieuwe looproutes geïmproviseerd.

Na een tijdje hebben we de smaak te pakken. Door het steeds maar schuiven met stoelen ontmoeten we elkaar allemaal. Soms in een twee- of drietal, vaker met zijn zessen. De intimiteit groeit, het gesprek verdiept zich. De jarige glundert.

Aan het eind van het feest zijn we een hecht team geworden, naadloos op elkaar ingespeeld in een gezamenlijke choreografie. Het nieuwe jarig heeft de toekomst. Alleen de echte knuffels ontbreken nog.