Zo, het zit er weer op. De Sint is terug naar Spanje, de kleinkinderen voor een jaar voorzien van pepernoten. Nog even de kerstdagen en de jaarwisseling er doorheen jassen en dan kunnen we weer gewoon doen. Niemand die me dan nog vraagt: “En wat eet jij met de Kerstdagen”?
‘Niets byzonders’ zeg ik altijd, tot verbazing van de vragensteller. Want iedereen kookt iets speciaals met de Kerst en iedereen wil daar graag uitgebreid over vertellen. Behalve ik. Ik heb er niet zoveel over te melden.
Niet omdat ik een hekel heb aan deze dagen, integendeel. Houtkacheltje aan, filmpje op, glaasje wijn erin. Waarbij voor mij niet de kerstmaaltijd maar het goede gezelschap centraal staat. Het eten is bijzaak, ook van een lekkere stamppot word ik blij.
Dat maakt me niet tot de meest geschikte gesprekspartner om het over kerstrecepten te hebben. Maar vraag me: “Welke films kijk jij met de kerstdagen?” en ik brand los. ‘Als voorgerecht nuttig ik seizoen 3 van The Crown, als hoofdmaaltijd staat het laatste seizoen van The Handsmaid’s Tale op het menu en als dessert komen deel 1 en 2 van Nanny McPhee op tafel’.
Nu maar hopen dat iemand het me vraagt.
Ik heb me erop gekleed: kaplaarzen, regenbroek, regenjas aan. Hond Benthe hoeft geen regenkleding, hij is op alle weersomstandigheden voorbereid. Als er maar gewandeld wordt, daar gaat het om. Hij rent van hot naar her, op zoek naar muizen. Elk holletje wordt uitgegraven, meestal zonder resultaat.
De bruine ruigte van de heide in de herfst. Her en der een boom, niet te veel. Nu en dan een mens, niet te vaak. Schapen in de verte, zonder herder. Een hekje dat dichtklapt, de schrik in de ogen van een hond.
De eigenaar van het familierestaurant bereidt zich voor op een drukke zaterdagavond. In overleg met zijn vrouw verdeelt hij de tafels voor het wildbuffet. Centraal in de ruimte staan de warmhoudpannen al klaar. In Wijnjewoude houden ze wel van wild, reserveren is niet meer mogelijk.
Twee van ons nemen vandaag afscheid, twee gaan verder. Ons team valt uit elkaar. Zij is een van de achterblijvers en heeft dit niet aan zien komen. Ze baalt. We praten een uur lang, luchten ons hart, luisteren naar elkaar en lichten toe. Alles komt op tafel, alles wordt benoemd.
Doorkijkjes 