Drenthe is best wel ver weg, als je helemaal in Noord-Groningen woont. Toch lokte een wandeling langs de Drentse Aa. Maar om daar nou 40 minuten voor in de auto te zitten en CO2 uit te stoten. Liever niet.
Tot we een niet-te-weerleggen argument vonden: jonge hond Benthe was er nog nooit geweest. En wat is beter voor haar opvoeding dan een autoritje (B. houdt niet zo van auto’s) en een lange wandeling waarbij zij grote en kleine mensen, mountainbikers en wandelwagens, paarden en schapen, heide en water tegenkomt.
Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.
Ze toont zich van haar beste kant. Zoals het een Friese stabij op bezoek in Drenthe betaamt.
Ik vind het een mooi woord, melancholisch. Ook wel weemoedig genoemd: ‘zachttreurige stemming van het gemoed’ volgens de van Dale.

Leven is veel leuker, leven is leven. Tot je dood gaat. Daar heb je het weer, dood. Het enige zekere in je leven, op je geboorte na dan. Ik snap ook wel dat eeuwig leven iets te veel van het goede is en dat de aardbol dat niet aan kan, maar 80 jaar leven vind ik echt te kort.