Benthe in Drenthe

21 januari 2020 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Drenthe is best wel ver weg, als je helemaal in Noord-Groningen woont. Toch lokte een wandeling langs de Drentse Aa. Maar om daar nou 40 minuten voor in de auto te zitten en CO2 uit te stoten. Liever niet.

Tot we een niet-te-weerleggen argument vonden: jonge hond Benthe was er nog nooit geweest. En wat is beter voor haar opvoeding dan een autoritje (B. houdt niet zo van auto’s) en een lange wandeling waarbij zij grote en kleine mensen, mountainbikers en wandelwagens, paarden en schapen, heide en water tegenkomt.

slapen (2) Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.

Ze toont zich van haar beste kant. Zoals het een Friese stabij op bezoek in Drenthe betaamt.

Scheefgroei

18 oktober 20197 januari 2020 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Als ik met de hond ga wandelen passeer ik altijd onze scheve boom. Hij staat naast het huis, gevaarlijk overhellend richting het pad. Zijn takken buigen steeds dichter naar de grond, in de schaduw van de bladeren groeien paddenstoelen in het gras. Elke keer als ik langsloop, gluur ik vanuit mijn ooghoeken naar de boom: hangt hij niet schever dan gisteren, raken de bladeren nu echt de grond, hoor ik daar geen zacht gekraak?

tree-4503535_1920 Hoe schuin kan een boom groeien voor hij omvalt? Hoe lang kunnen zijn wortels de aantrekkingskracht van de aarde weerstaan en zijn stam rechtop houden? Wanneer keert hij terug naar waar hij vandaan komt?

Vragen die me bezig houden terwijl ik naar mijn vrolijk huppelende hond kijk. Hij heeft heel andere zorgen: ‘Wiens plasje is dit, waar zitten muizen, wanneer mag ik los?’

Scheefgroei, het zal hem worst wezen. ‘Hmmm, ja lekker, worst’,

‘

Drie kleine sneetjes

21 augustus 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

20190821_144701_resized Ik begrijp er helemaal niets van. Waarom heeft die mevrouw in die witte jas zo’n grote spuit in haar hand. Waarom komt ze steeds dichterbij en pakt ze me in mijn nekvel. Nee, dit wil ik niet, ik wil weg. Au, blijf van me af. Waarom doet mijn baasje niets? Wat gebeurt er?

En nou stuurt die mevrouw in die witte jas mijn baasje ook nog weg. “We bellen u straks”, is het laatste wat ik haar hoor zeggen. Daarna moet ik in slaap gevallen zijn.

Als ik wakker word, weet ik niet waar ik ben. Ik lig in een kooi, in mijn eentje. Ik besluit zachtjes te gaan janken, misschien komt er dan wel iemand, als het maar niet die witte jas is. Er verschijnt een groene jas, die me vraagt hoe het met me gaat. Wat dacht je, denk ik bij mezelf, ik heb pijn in mijn buik en de wereld draait om me heen.

Gelukkig komt mijn baasje de kamer in. ‘Je bent een grote hond, je mag mee naar huis’. Persoonlijk was ik liever een kleine hond gebleven, die geen reu van een teef kan onderscheiden. Want precies daarom lig ik nu thuis zielig te zijn, met drie kleine sneetjes in mijn buik.

Dansen

12 augustus 201925 november 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Terwijl de baasjes aan het genieten zijn van een rustige vakantie, viert jonge hond Benthe haar eigen feestje. In de elfjarige Isha heeft ze de perfecte danspartner gevonden. Ze zwieren samen over de dansvloer, waarbij Isha de richting aangeeft en Benthe het tempo bepaalt.

20190812_115457 Als ik met mijn maatje dans, loopt het vaak op ruzie uit. ‘Ik heb de leiding, dat hebben we toch afgesproken?’ “Ja, maar jij hebt geen ritmegevoel en je trapt altijd op mijn tenen”. Onze dans is meestal al voorbij voor hij echt begonnen is.

Isha en Benthe laten me zien dat het ook anders kan. Ze dagen elkaar uit, wisselen regelmatig van rol en passen zich aan elkaar aan. Zij weten dat dansen alleen leuk is als je het echt samen doet.

Als baasje ben je nooit te oud om van je hond te leren.

Wandelen met Benthe

8 juli 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Kleindochter E. is op bezoek en Benthe is door het dolle heen. Een speelmaatje van haar eigen leeftijd (1 hondenjaar=7 mensenjaren), daar is ze dol op. Zo dol dat ze vergeet dat ze sterker is, harder kan rennen en een grote, ruwe tong heeft. Die tong draait overuren, want ze vindt haar speelmaatje lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar likjes te geven.

Dat maakt E. in het begin wel een beetje bang, maar ze draait gauw bij. Want zij, op haar beurt, vindt Benthe lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar te aaien en met haar te spelen. Al gauw rennen ze samen door de tuin, doen ze verstoppertje en wie het eerst bij de bal is.

20190708_130326 (2) Natuurlijk moet er ook gewandeld worden. Kleindochter E. wil de lijn vasthouden. Mag dat? Ja, dat mag. Even hou ik mijn hart vast als ik Benthe het voortouw zie nemen. Is ze niet te sterk voor zo’n klein meisje, gaat dit wel goed?Ja, het gaat goed, Benthe gedraagt zich voorbeeldig. Ben ik hier getuige van een eerste verliefdheid?