Voet op de rem

Alles in mij schreeuwt: nee, nee! Niet het land weer open doen, niet naar de kapper, masseur of nagelstudio, laat de dierentuinen en musea dicht, stop de treinen en blijf thuis.

20200507_085122De eerste weken van de lockdown was ik bang. Die angst voel ik nu weer. Het gaat allemaal veel te snel, het virus is nog onder ons. De eerste hobbel is genomen, de curve afgeplat. Maar er is nog geen vaccin, er zijn nog geen medicijnen. Mijn lieve schoonzus woont in een verpleeghuis waar corona heerst, ik hou mijn hart vast. En dan zou ik nu de teugels al laten vieren, terwijl zij… Nee, nee, nee, ik doe hier niet aan mee.

Ik laat mijn haar gewoon verwilderen en ik hoef die schattige pandababy niet te zien. Geen terrasjes voor mij, geen bioscoop of tattooshop. Ik wil nog niet, ik ben er nog niet klaar voor. Ik hou mijn wereld klein en blijf in lockdown. Of dat nou intelligent is of niet.

Heropeningsdiscussie-orgie

Gisteren hadden we voor het eerst in tijden vrienden op bezoek. Het was een hele verademing elkaar eindelijk weer in levende lijve te ontmoeten. Tegelijk was het spannend en ongemakkelijk. Anderhalvemeter afstand houden is onnatuurlijk en vervreemdend. Aanraken willen we, vasthouden, knuffelen, een hand op een schouder, een aai over een hoofd. Mag allemaal niet. MAG ALLEMAAL NIET.

illuminated-1853924_1920Oh, wat zijn we toe aan het einde van de lockdown. Gooi het land weer open, laat ons weer voetballen, tennissen en op onze motoren over smalle weggetjes racen. Weg met de persconferenties van Rutte en de cijfers van het RIVM, maak plaats voor terrasjes vol mensen in de lentezon.

We raakten er gisteren niet over uitgepraat en zagen het al helemaal voor ons. Blijkt vandaag dat we, in de ogen van Angela Merkel, een heropeningsdiscussie-orgie gehad hebben. Gewoon in onze achtertuin, overdag en zichtbaar voor de buren.  

Op rantsoen

female-1801515_1280De eerste weken van de lockdown zat ik de hele dag aan mijn tablet gekluisterd. Ik las elke snipper nieuws over de coronacrisis en zag elke persconferentie. Alles wou ik weten, in een verwoede poging om mijn angst over wat ons te wachten stond, te sussen. Het werkte averechts. ‘Geef angst geen thee’ schreef columniste Asha ten Broeke op 20 maart in de Volkskrant. Verdomd, dacht ik, dat is precies wat ik wél aan het doen ben.

Ik legde mijn schermtijd aan banden, ontdekte nieuwe vormen van contact met buren en vrienden, liet mezelf uit op de fiets en maakte lange wandelingen met de hond. Mijn angst nam af en maakte plaats voor overgave aan deze nieuwe manier van leven. Een pas op de plaats is zo erg nog niet, ontdekte ik.

De laatste dagen betrap ik mezelf erop weer vaker op mijn tablet te kijken. Een maand is best lang en wie weet hoe lang het nog duurt. Ik begin ongeduldig te worden. Hoe dichter ik weer op het nieuws zit, hoe meer ik mijn angst voel toenemen. ‘Je drinkt te veel thee’ zou Asha zeggen. Ze heeft gelijk. Vanaf vandaag zet ik mezelf weer op rantsoen.

 

Schermafdruk 2020-04-14 12.04.23