Intiem gesprek

Voor het eerst naar de Dutch Design Week in Eindhoven. Mijn kleine nichtje is nu zo groot dat ze er mag exposeren. Zij is de reden dat we uit Noord-Groningen helemaal  naar het verre Brabant afreizen. Het is een slimpie, dat kon je in de wieg al zien. Twee studies doen en daarna ook nog promoveren, ze heeft het niet van mij.

kunstknie, gemaakt door Bertrand Burgers

We ontmoeten haar in de Embassy of health, waar de  nieuwste ontwikkelingen rond gezondheidszorg te zien zijn. Haar bijdrage (als deel van een team) heet Intimate Implant oftewel Intiem implantaat. Een biologisch afbreekbaar implantaat dat het menselijk lichaam aanzet tot herstel van, bijvoorbeeld, een knie en dat zichzelf na gedane zaken afbreekt. Futuristisch ja, maar niet ondenkbaar.

Met de koptelefoon op en een kunstzinnige weergave van een kunstknie in mijn armen, ben ik getuige van een intiem afscheidsbericht van het implantaat waarin het vertelt hoe het is om een mens op deze manier te helpen en hoe moeilijk het is om daarna afscheid te moeten nemen.

Ik voel het verdriet van een implantaat dat nog niet bestaat en misschien wel nooit zal bestaan, maar dat zo empatisch is dat het sowieso gezondheidsbevorderend is. In ieder geval voor mij.

Voor A.Fl.

Amsterdamse meisjes

Mijn nichtje uit de grote stad is op bezoek. We hebben het over koffie. Ik heb haar net verteld dat ik alleen buitenshuis koffie drink en dan het liefst latte machiato decafé met vanillesiroop. Haar reactie is verrassend: oh, ben je er zo ééntje! Verbaasd kijk ik haar aan: wat voor ééntje ben ik er dan?

Blijk ik zo’n Amsterdams meisje te zijn dat bij voorkeur een cocolatte decafé, met vanillesiroop drinkt. Het komt door de vanillesiroop, dat ik opeens van haar oude Groningse tante veranderd ben in een hip Amsterdams meisje. Zo ééntje, je kent ze wel. Nou, ken ik ze toevallig niet, maar zij wel. Ze heeft een bijbaantje in een espressobar en daar zijn de cocolattes decafé met vanillesiroop en/of sprinklers en/of kaneelpoeder en/of chocoladesnippers niet aan te slepen. Besteld door meisjes met veel noten op hun zang.

Nou ben ik maar een eenvoudige Groningse tante. Cocolatte is aan mij niet besteed, latte machiato is me hip genoeg. Maar maak dat maar eens duidelijk aan een door vanillesiroop verblind nichtje dat alleen nog maar veeleisende Amsterdamse meisjes voor zich ziet.

Met de vraag ‘Heb je zin om de hond uit te laten’ maak ik snel een einde aan het gesprek. Zo’n jong ding is gelukkig nog makkelijk af te leiden.

Nichtje en tante

Wat wordt ze groot, dat ooit kleine nichtje. Ik heb haar nog de luier verschoond en haar haar eerste stapjes zien doen. En dan opeens, als je even niet oplet, is ze een jonge vrouw geworden. Die haar plek in de wereld aan het zoeken is en daarbij geen uitdaging uit de weg gaat. Alleen op wereldreis? Geen probleem. Ingewikkelde studies doen? Ja, leuk.

boy-1299084__340 (3)Er was een tijd dat ik nog geen tante was, toen was ik alleen maar een zus. Tante word je pas als je zus of broer kinderen krijgt. Voor mijn nichtje ligt dat anders, toen zij geboren werd kreeg ze gelijk een tante erbij. Dat wist ze op dat moment nog niet, maar al gauw kreeg ze door dat die vrouw die zo op haar moeder leek, wel erg vaak op bezoek kwam.

Voor haar is het de natuurlijkste zaak van de wereld dat ik haar tante ben. Voor mij is het elke keer een weg van verwondering. Bij iedere ontmoeting leer ik haar opnieuw kennen. Eerst als het kleine meisje dat ze was, nu als de jonge vrouw die ze geworden is. En nu ze volwassen is, leert ze ook mij kennen en zegt ze, als ik iets over vroeger vertel: ‘oh, maar dat wist ik helemaal niet’. “Nee lieverd”, zeg ik dan, “dat was voordat jij mijn nichtje werd”.