Zwijgend tennissen

20200520_065750Mijn tennismaatje en ik mochten de baan weer op. Maar wel met anderhalve meter afstand. Op de tennisbaan zelf is dat geen probleem, maar hoe doe je dat als je elkaar maanden niet gezien hebt en samen over een smal pad naar de baan loopt. Dan wil je bijpraten, de ander aankijken en niet tegen een rug aanpraten.

We zijn zwijgend naar de baan gegaan, waar het bankje dat er vroeger stond verdwenen was. Zittend bijpraten was er ook niet bij. Uit arre moede zijn we maar gaan tennissen, wat trouwens prima gaat in het nieuw-normale tijdperk.

Na afloop moesten we volgens de richtlijnen meteen naar huis. Geen kopje koffie na, geen babbeltje. Het tennissen was fijn, het zwijgen niet. Ik wil het bankje terug.

 

Powervrouw

tennis-3394009_1280Het tennisseizoen nadert met rasse schreden, tijd om een nieuwe bespanning op mijn racket te laten zetten. In de winkel wordt mij gevraagd: ‘Wilt u spin, power of comfort?’

“Doe mij maar comfort”, antwoord ik, “Ik hou wel van een beetje gemak”. De verkoper kijkt me even vorsend aan: ”Comfort is vooral voor ouderen, u bent daar nog te jong voor. Neemt u maar power’.

Spinnend van vreugde verlaat ik de winkel. Ik ben een powervrouw. En dat op mijn leeftijd.

Tennisvriendje

“Kom je buiten spelen?” vroeg mijn jeugdvriendinnetje bijna elke dag. Mam, mag het? Ja, als je maar wel met eten thuis bent.

De afgelopen jaren moest ik hier vaak aan denken als mijn tennisvriendje me af kwam halen om te gaan tennissen. Elke week fietste hij langs en ik zorgde ervoor dat ik klaar stond. Week na week, de seizoenen rond, behalve als het weer te bar was. Dan kwam hij niet.
man-2299688_1280
Vanaf nu komt hij helemaal niet meer. Hij verhuist naar Stad. We blijven tennisvriendjes, maar we zijn fietsvriendjes af.

Dag tennisfietsvriendje, het ga je goed in Stad.

 

 

 

 

Ostapenko

Ik kijk graag naar tennis op televisie. En ik sla graag zelf een balletje, maar dat komt nooit op televisie. En dat is maar goed ook. Al voel ik mij soms de koningin op de baan, mijn tegenstander(s) denken daar – bijna – altijd anders over. Maar dat mag voor mij de pret niet drukken, ik ren enthousiast heen en weer en we drinken na afloop gezellig een kopje thee. Voor mij geen Grand Slam titel.

tea-1778627__340

Er zijn ook tennissers die daar anders over denken. Jelena Ostapenko is er zo een. Twintig jaar oud pas en toch wint ze Roland Garros al. Alsof het niets is. Ik vraag mij nu af: waar was ik eigenlijk mee bezig toen ik 20 was? Waarom heb ik Roland Garros nooit gewonnen. Had ik, als ik niet zoveel thee had gedronken, misschien de eerste twintigjarige winnares kunnen zijn? Zie ik hier, 40 jaar na dato, een gemiste kans?