Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Wachten

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ze mogen het verpleeghuis niet in en ook de tuin is verboden terrein. Ze hebben zich door de bosjes naar het hek geworsteld en roepen haar naam. balloon-1991991_1920Ze hangen vlaggetjes en ballonnen aan het hek en beginnen te zingen: er is er één jarig hoera hoera.

Ze hebben een lange reis gemaakt om haar vandaag, op haar 80e verjaardag, te kunnen feliciteren.

Algauw rijdt een verzorgster haar in een rolstoel naar buiten. Niet te ver, dat is gevaarlijk. Ze barsten weer in zingen uit, de verzorgster zingt mee. Ze klappen en juichen hun stemmen schor. Zou ze begrijpen waarom ze geen bezoek mag ontvangen?

Ze kunnen het haar niet vragen, maar ze kunnen haar wel toezingen hoeveel ze van haar houden. De terugweg valt ze zwaar, het bange wachten is begonnen.

Alleen op de wereld

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Ik fiets naar de rand van Groningen, daar waar het land de wadden raakt. Daar waar het, in betere omstandigheden, goed toeven is in ’t Zielhoes. Ze zijn het café aan het opknappen, net zoals half Nederland hamer, beitel en verfkwast ter hand neemt.

20200423_160025

Ik loop de dijk op en kijk uit over het haventje van Noordpolderzijl. In de verte ligt de zee. Ik kom hier regelmatig, maar ben nog nooit de enige bezoeker geweest. Vandaag wel. De ganzen op de kwelder kijken verstoord op.

Heel stilletjes ga ik op de dijk zitten, tot ze me vergeten zijn. En dan heb ik de wereld even helemaal voor mezelf.

Heropeningsdiscussie-orgie

~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

Gisteren hadden we voor het eerst in tijden vrienden op bezoek. Het was een hele verademing elkaar eindelijk weer in levende lijve te ontmoeten. Tegelijk was het spannend en ongemakkelijk. Anderhalvemeter afstand houden is onnatuurlijk en vervreemdend. Aanraken willen we, vasthouden, knuffelen, een hand op een schouder, een aai over een hoofd. Mag allemaal niet. MAG ALLEMAAL NIET.

illuminated-1853924_1920Oh, wat zijn we toe aan het einde van de lockdown. Gooi het land weer open, laat ons weer voetballen, tennissen en op onze motoren over smalle weggetjes racen. Weg met de persconferenties van Rutte en de cijfers van het RIVM, maak plaats voor terrasjes vol mensen in de lentezon.

We raakten er gisteren niet over uitgepraat en zagen het al helemaal voor ons. Blijkt vandaag dat we, in de ogen van Angela Merkel, een heropeningsdiscussie-orgie gehad hebben. Gewoon in onze achtertuin, overdag en zichtbaar voor de buren.  

Omweg

~ Ingrid Verbeek ~ 3 reacties

cyclists-2915140_1920Ik moet iets ophalen in Appingedam en maak er gelijk een lekkere fietstocht van. Door de weilanden, langs het Damsterdiep, door het middeleeuwse centrum van het stadje en terug met een omweg. Op de fiets geniet ik voor niets. Hoe meer kilometers, hoe beter.

Vlakbij huis passeer ik een supermarkt, ik wip even binnen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Zo ontspannen als ik was, zo gespannen kom ik de winkel uit. Met de helft van mijn boodschappen, want met teveel mensen in een te kleine ruimte, met gangpaden waar geen anderhalvemeter tweerichtingsverkeer mogelijk is en waar mensen toch proberen zich achter je langs te wurmen, staat mijn stressmeter gelijk op rood.

Was ik net zo lekker ontspannen, moet ik nu nóg een grote omweg fietsen om met een genietgevoel thuis te komen. Ik kan niet bezig blijven.

De vlinder en het monster

~ Ingrid Verbeek ~ 3 reacties

Het begon met een monsterlijk stuk steen. Groot, lomp en grijs. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest, dus zette ik het eerst maar eens rechtop. Dat scheelde al. Daarna heb ik mijn handen hun gang laten gaan. Er ontstond een spiraal, de steen verloor iets van zijn lompheid. Al noemde ik het bij mezelf nog steeds ‘het monster’.

Ik zwoegde voort, stoppen was geen optie, de steen liet me niet los. Langzaamaan begon hij te leven, er kwam schwung in. Ik vijlde en schuurde door, tot er op een dag opeens een vlinder te voorschijn kwam. Ik was blij verrast en snapte nu waarom ik niet eerder kon stoppen: de vlinder wachtte om bevrijd te worden.

Deze slideshow vereist JavaScript.