Kijk ze daar eens liggen. Benthe en Floris hebben nergens weet van, die hebben geen last van het coronavirus. Ze doen wat ze altijd doen, slapen, eten, poepen, knuffelen, spelen, andere poezen wegjagen, een kuil graven in de tuin. Ze hoeven niet zo nodig te socializen, ze hebben genoeg aan zichzelf.
Voor de baasjes geldt dat niet. Die gaan graag de deur uit. Naar de tennisbaan, de yoga, de film, naar vrienden. De baasjes moeten nog leren genoeg aan zichzelf te hebben. Daar hebben ze tot 6 april de tijd voor.
Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen. Een hond en een poes is ook goed.
Mag ik de deur nog wel uit nu het coronavirus rondgaat? Mag ik een goede vriendin nog wel een knuffel geven of moeten we een elleboogzoen doen? Heb ik genoeg eten in huis voor de komende twee weken? Dit laatste baart me de meeste zorgen. Want behalve het coronavirus is nu ook de hamsterwoede uitgebroken.
Er waren meer oud-gedienden. Al gauw zaten we ervaringen uit te wisselen, we hadden elkaar vijftien jaar niet gezien. Weemoedig keken we terug op die goeie oude tijd en telden we elkaars rimpels. Het voelde vertrouwd en onwennig tegelijk. We kenden elkaar van vroeger, maar waren in het heden vreemden voor elkaar. Hoe langer we praatten, hoe kleiner de afstand tussen ons werd. We werden weer dat team dat bergen kon verzetten om het mooiste filmweekend van Nederland tot een sukses te maken.
De halskraag is alleen voor speciale gelegenheden. Ze voelt zich heel wat als ze hem om heeft. Ze staat hoger op haar poten, loopt parmantig heen en weer en is voorzichtig met bochten en afstapjes. De kraag beperkt haar blik, maar dat heeft ze er graag voor over. Tijdens het wandelen draagt ze hem ook: ‘Kijk mij eens mooi zijn!”
