Op het water

18 juli 20186 november 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Sinds kort heb ik een kano, niet één maar zelfs twee. Gekregen van een vriend die er een goed onderdak voor zocht. Hij is uitgekanood en nu is de beurt aan mij. Ik heb niet veel kano ervaring, maar hoe moeilijk kan het zijn. Bootje, peddel, water, voilà.

Schermafdruk 2018-09-04 18.43.41

Maar hoe kom je eigenlijk in de boot? Gelukkig biedt YouTube uitkomst. Ik heb eerst de natte instapmethode geprobeerd, daarna de droge. Die bevalt beter. Hoe ik weer uit de boot kom weet ik nog niet. Daar heb ik nog geen filmpje over gevonden. Tot die tijd leef ik op het water.

Filmpje: in de boot stappen.

Zicht op veld

16 juli 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

In de gemeente Loppersum bevindt zich een heuse horeca-driehoek. Binnen een straal van een paar honderd meter liggen een visrestaurant, een grillboerderij en een biologische eetgelegenheid. Ze hebben alledrie hun eigen aanbod, maar er is één ding dat ze gemeen hebben.

food-3245382_1920 Vanuit elk etablissement kijk je uit over het eindeloze Groninger land. Goudgele tarwe, het groene blad van suikerbieten en de strak in het gelid staande aardappels vormen het gezamenlijke decor van een variëteit aan eetervaringen. Niet dat ik ze allemaal uitgeprobeerd heb, want vlees en vis zijn niet mijn ding en ik eet graag biologisch. De keukens kan ik dus niet beoordelen, maar hun uitzicht over de velden wel. En dat is adembenemend.

Oh ja, ze liggen ook nog eens alledrie aan het water, dus komt u vooral met de boot.

Geen brug te ver

13 juli 201819 augustus 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Mantelzorgen, ik doe het graag. Wat is er mooier dan een dierbare vriend of vriendin extra zorg te geven bij calamiteiten. Dat kan variëren van samen wandelen, lekkere maaltijden koken tot thuiszorg geven. Dat laatste neem ik graag letterlijk: de getroffene komt bij ons logeren en wordt 24/7 vertroeteld, gevoerd en gepamperd.

jetty-1635387_1920

Vast onderdeel van het herstelprogramma is samen een detectiveserie kijken. Dit keer staat het vierde seizoen van the Bridge op het programma. We zitten klaar voor de televisie en ik vraag: wie heeft de DVD eigenlijk? Er valt een stilte, er wordt gezucht, vertwijfelde blikken gaan over en weer. ‘Jij zou hem toch meenemen?’ ‘Nee joh jíj, dat hadden we toch afgesproken?’ Een lang verhaal kort, the Bridge is er wel, maar niet hier.

Voor mijn dierbaren is mij geen brug te ver. Ik spring in de auto en haal de DVD op. We kunnen los.

Pieppieppiep

12 juli 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

witchs-house-1635770_1920
Midden in de nacht schrik ik wakker van een harde piep. Ik hou mijn adem in en luister naar de geluiden van de nacht. Hoor ik daar zachte voetstappen of is het mijn verbeelding. Pieppieppiep. Help, wat is er aan de hand? Net op het moment dat ik mijn moed verzameld heb om te gaan kijken, hoor ik een zachte plof. Dat geluid ken ik, dat is de poes die van het aanrecht springt. Oh, nu snap ik waar de piep vandaan komt, het is de inductieplaat die protesteert tegen overstekende poezepootjes.

Gerustgesteld val ik weer in slaap.

Weer thuis

7 juli 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

bindweed-1490136_1920 Op vakantie gaan vraagt veel voorbereiding, maar thuis komen mag er ook wezen. Eerst de lieve briefjes lezen die de oppassers hebben achtergelaten. Dan de post doorkijken, maar de belastingenveloppen negeren. Ondertussen de poes knuffelen, want die heeft ons ontzettend gemist, zegt ie. De ramen tegen elkaar openzetten, om de warmte eruit te laten en pas daarna is de tuin aan de beurt. Dat is altijd even spannend, want de tuin groeit door ook als we er niet zijn. Gelukkig heeft de buurman het gras gemaaid, maar de winde en het kleefkruid zijn uit de ban gesprongen. Er dan moet er ook nog gegeten worden en vroeg naar bed gegaan, want we hebben veel kilometers gemaakt.