Categorie: doorkijkjes

Blogs over wat mij verbaast, verrast, beroert of zomaar wat voor de leuk.

Stiekem

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

“Hallo oma, ik vind je heel lief en het hondje van oma ook. Doei, smak”.

Een berichtje van een kleinkind van zes, ingesproken op de mobiel van haar moeder en verstuurd naar oma. Direct gevolgd door een bericht van moeder aan oma: “Ze heeft mijn mobiel gekaapt, ze weet nu al beter hoe hij werkt dan ik”.

phone-4048297_1920
Bron Pixabay

Oma’s dag kan niet meer kapot, vooral niet als er later op de dag nog een ‘stiekem’ berichtje vol zoentjes volgt. Daarna valt het stil, moeder heeft ingegrepen.

Oma laat het er niet bij zitten: voor haar volgende verjaardag krijgt kleindochter een mobiel van oma. Stiekem.

 

 

Ode aan het varken

~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

varken (2)

Loop je in Groningen het station uit, dan sta je oog in oog met een meer dan levensgroot varken. Het Paard van Ome Loek is er niets bij (het witte beeld in de verte). Het beeld is er neergezet door de Partij voor de Dieren. Varkens zijn intelligente beesten, daarom is een leven in een overbevolkte stal een extra kwelling voor ze. Dit varken heeft het naar zijn zin. Het is net ontsnapt uit zijn kooi en is op weg naar een fijne modderpoel om in te wentelen.

Er is voor het station nog ruimte genoeg. Voor nog meer beelden van dieren die in de bio-industrie vetgemest worden: kippen, koeien, eenden, ganzen, konijnen en geiten bijvoorbeeld. We hebben de Nationale Week Zonder Vlees net achter de rug. Maar daar hoeft het niet bij te blijven. Je kunt van elke dag een dag zonder vlees maken. Het leven van het varken, de kip, de koe, de eend, de gans, het konijn en de geit wordt daar een stuk leuker van. Kom maar kijken in Groningen.

Stemming

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

pen-2181101_1920Het is druk in het dorp. Auto’s en fietsen rijden af en aan, allemaal op weg naar het dorpshuis om te stemmen. Ik ga te voet en  Benthe gaat mee. Het zijn haar eerste verkiezingen en ze staat te popelen om erbij te zijn. We melden ons bij de drie heren achter de tafel. “Uw hond mag niet mee naar binnen”, krijg ik op barse toon te horen. Verstijfd van schrik ploft Benthe op de grond, hier is ze niet op voorbereid. Met het puntje van haar staart doet ze nog een dappere poging de heren over te halen, maar tevergeefs.

Ik leg haar buiten aan de lantaarnpaal vast en ga terug om mijn stem uit te brengen. Met een barse blik overhandig ik het biljet en doe gelijk een grote graai in de pot met paaseitjes. Na afloop zeggen de heren me poeslief gedag. Naast de lantaarnpaal heeft Benthe een mooie bolus gedraaid. In opperbeste stemming gaan we weer op huis aan.

 

 

 

 

 

Zakdoekjes

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik had nog zo gehoopt dat ik de dans zou ontspringen. Huisgenoot M. liep te snotteren en te blaffen, maar ik had nergens last van. Mooi zo, dacht ik nog, zie je wel dat vaak sporten goed voor je gezondheid is. Dat had ik dus niet moeten denken, laat staan hardop zeggen. De volgende dag had de griep me te pakken. Een vleugje keelpijn ging over in een verstopte neus ging over in hoofdpijn ging over in koorts ging over in lamlendig in bed liggen.

20190313_164742_001_resizedDaar vertoef ik, vijf dagen later, nog steeds. Huisgenoot M. is ondertussen alweer op de been en gelijk de hort op. Daar lig ik dan, met als enige gezelschap poes Floris. Wie smeert vandaag mijn boterhammetjes en wie zet vandaag kopjes thee met honing naast mijn bed. Wie gaat vandaag naar de Hema om nieuwe zakdoekjes te kopen. Graag die met menthol, want die snuiten het fijnst. Iemand?

Trump

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

In het gezellige en drukke Groningse eetcafeetje komen twee mensen binnen, een man en een vrouw. Het is guur buiten, daarom hebben beiden een warme lange jas aan. De man doet de zijne als eerste uit, hij draagt doorsnee kleren: een blauwe pullover over een licht overhemd en een spijkerbroek. Daarna helpt hij de vrouw uit haar jas en in één klap waan ik me in een Parijse nachtclub.

lingerie-902748_1920Zij is grotendeels ontkleed, op een fel rood adembenemend strak aangetrokken korset met jarretel na. Gelukkig is ze ruim versierd met tatoeages, zodat het tenminste lijkt alsof ze nog iets meer aan heeft dan dit. Er gaat een zacht geroezemoes door het café, bewonderende blikken volgen de vrouw terwijl ze naar haar tafeltje paradeert.

Met een glimp van trots in zijn ogen schuift hij haar stoel aan. Dat heeft hij, onopvallende man van middelbare leeftijd, toch maar mooi voor elkaar. Ik weet niet waarom, maar ik moet opeens aan Trump denken.