Categorie: doorkijkjes

Blogs over wat mij verbaast, verrast, beroert of zomaar wat voor de leuk.

Verhaaltje voor het slapen gaan

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

download (1)

‘En toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het verhaaltje uit…’

De moeder slaat het boek dicht. ‘Meer’, bedelt de kleine Oliver. ‘Nee lieverd, nu ga je lekker slapen, morgen lees ik het nog een keertje voor’.

De olifant slaakt een zucht van verlichting. Gelukkig, het zit erop voor vandaag, hij kán niet meer. Bekaf is ie van jarenlang verhaaltjes uitblazen en dan ook nog altijd dezelfde.
Nooit eens lekker ’s avonds thuis zijn, overal op moeten draven, zin of geen zin. De dokter heeft hem al gewaarschuwd, ‘Je moet rustiger aan doen, al dat blazen is niet goed voor je slurf’.

Oliver, nog lang niet moe, begint te huilen. ‘Lese, lese’, niet slape, niet slape’. De moeder slikt haar vloek net op tijd in, ze kan het bijna niet meer opbrengen, zo moe is ze van een hele dag met Oliver. ‘Nog eentje dan, maar dat is echt de laatste’. Ze begint opnieuw het verhaaltje van Roodkapje en de boze wolf voor te lezen.

De olifant, die in gedachten al in zijn eigen bedje lag, vecht tegen de slaap. Zijn slurf zakt langzaam naar beneden, vlak voor ie de grond raakt schrikt hij weer wakker, schudt zijn kop, gaapt stiekempjes en zakt weer weg. ‘Roodkapje is bloemen aan het plukken’, vangt hij nog net op. Het is het laatste wat hij hoort.

Oliver ligt nog lang wakker, te wachten op de olifant. Het wachten gaat al snel over in krijsen. De olifant slaapt er dwars doorheen.

Bronvermelding tekening

Tuinfilosofie

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Mijn eerste jaar als moestuinierster zit erop. ‘Begin eenvoudig’ werd mij van alle kanten aangeraden, ‘niet te veel erin zetten’. Aardbeien, courgettes, wat kool, tuinbonen, sla en tomaatjes, meer niet. Mijn tuinfilosofie is al jaren: wat het bij mij in de tuin overleeft mag blijven, de rest heeft pech gehad.

20180930_134647_resized
ontsnapte bloemkool

Nu het moestuinseizoen voorbij is, maak ik de balans op. De uitkomst valt me mee, alles heeft het goed gedaan, behalve de sla en de kool. Met uitzondering van die ene bloemkool die aan de kaken van de slakken is ontsnapt. Hoger en hoger is ie gegroeid, in een poging het vege lijf te redden. Dat is hem gelukt, maar eetbaar is hij niet meer.

De bloemkool mag blijven, maar volgend jaar toch maar iets aan mijn tuinfilosofie doen.

Ik leer schrijven

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De trein zoeft door het net ontwaakte Groninger land. De velden zijn kaal, de oogst is bijna binnen, de aarde gaat in winterrust. Dat geldt niet voor mij, want ik ben op weg naar Stad voor de eerste les van mijn tweede schrijfcursus.

kids-1093758_1920Ik heb mijn winterrust zomers, als de schrijfjuf me een paar maanden niet achter de vodden zit. “Je kunt het Ingrid, je kunt het, het hoeft er alleen nog maar uit te komen”. ‘Hoe lang duurt dat nog?’, vraag ik elke les wanhopig. “Je moet gewoon al mijn lessen volgen, dan komt het vanzelf goed”.

De trein rijdt Groningen binnen, zuchtend fiets ik naar de cursus. Nog negen lessen te gaan.

Zomerherfst

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Als ik ’s ochtends vroeg mijn jonge hondje de tuin in laat, is het gras nat aan mijn voeten en ril ik van de morgenkou. Brrr, het wordt herfst. Maar als een paar uur later de zon de dag weer opgewarmd heeft, lijkt het alsof de lange, hete zomer nog lang niet ten einde is. De wind voelt zo warm als de Franse mistral, de was is in een mum van tijd droog.

20180916_162428_resizedDe appelbomen laten hun appels vallen, de walnoten houden zich nog krampachtig vast aan hun boom. In het dorp zijn twee nieuwe geiten komen wonen, met vrolijk gemekker begroeten ze elke voorbijganger. Op de aanlegsteiger bij het maar heeft zich een grote ganzenfamilie gevestigd, vier ouders en vijf kinderen. Het lijkt wel voorjaar.

Verwarrend vind ik het, alsof de seizoenen het zelf ook niet meer helemaal weten.

Familie Pauw op stap

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De achterburen hebben pauwen en die pauwen hebben jongen. Aan moeder Pauw de taak om de kleintjes wegwijs te maken in de grote wereld. Van hun eigen tuin hebben ze elke centimeter verkend. Nu is die van ons aan de beurt.

Moeder Pauw komt graag goed voor de dag. Van nature draagt ze al een kroontje, maar vandaag heeft ze daar nog iets aan toegevoegd. Ze heeft er een veer aan gehangen, om haar koninklijke status extra te benadrukken.

20180904_092418_resized-1 (2)Haar jong, die het nog moet doen met een beginnend kroontje, kijkt nieuwsgierig toe. “Waarom heb je dat gedaan, mama”? “Omdat jullie moeten leren dat je, als je bij de buurvrouw op bezoek gaat, op je pauwbest voor de dag moet komen”.