Ik was er een paar daagjes tussenuit, naar mijn buurprovincie Friesland. Bij toeval kwam ik terecht in Workum en bij toeval liep ik langs het Jopie Huisman museum. De naam kwam me vaag bekend voor, Jopie Huisman, wie was dat ook alweer? Voor het antwoord hoefde ik alleen maar de deur binnen te stappen en dat deed ik.

Wat ben ik blij dat ik die stap gezet heb. Met zijn schilderijen vertelt hij een verhaal. Een versleten broek is het verhaal van zijn scheiding, een jas verhaalt over zijn armoede. Met twee paar schoenen geeft hij het voltooide leven van een vrouw weer. Zo simpel, zo raak.
De Schilder van het Mededogen wordt hij genoemd en daarmee is geen woord teveel gezegd. Gaat dat zien.


Een nieuwe laptop is net zoiets als een nieuw vriendje of vriendinnetje. Hij/zij doet je denken aan de vorige, maar heeft een andere gebruiksaanwijzing. Dat is even wennen, behoorlijk wennen zelfs. Ik ben nu al een paar dagen bezig om vertrouwd te raken met de slimme trucjes van L. Ik vind hem/haar (is een laptop mannelijk of vrouwelijk?) geweldig en kan bijna niet van haar/hem afblijven. Ik ben zwaar verliefd.