Sint-Maarten

13 november 201727 februari 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Afgelopen zaterdag was het weer zover, in kleine groepjes liepen kleine mensjes met kleine lampionnetjes langs de huizen. Ik zag ze aan komen lopen en verstopte me snel achter de bank, verbood de hond om te blaffen en hield me stil. Er werd aangebeld, aan de brievenbus gerammeld en op het raam getikt. “Ik ben niet thuis” wou ik heel hard roepen, maar ik hield me nog net op tijd in. Na nog een bonk tegen de deur liepen ze verder, op naar hun volgende slachtoffer.

Ik ben dol op kinderen, behalve op 11 november. Dan vind ik het vraatzuchtige, irritante dwingelandjes, die mijn rust verstoren met meerstemmig valsgezongen onverstaanbare liedjes. Of wat daarvoor door gaat. En omdat ik die kleine mensjes ken, want ze wonen in de buurt, hoor ik ze uit ‘dorpsgezindheid’ met een stralende glimlach te belonen voor hun prachtige gezang en ze een greep te laten doen uit een bak met snoepgoed in giftige kleuren.

Maar ik kan het niet, hoe ik ook mijn best doe, het lukt me zelfs niet om het allerkleinste glimlachje te voorschijn te toveren. En daarom geef ik op 11 november ‘niet thuis’. Op 12 november trouwens ook niet, want je weet maar nooit of er niet een verlaat lampionnetje zijn snoep toch nog op komt eisen.

De schrijver

4 november 20176 januari 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Een beetje schutterig staat de schrijver voor de groep. Het is niet zijn eerste keer, maar hij is wel ver van huis, moest vroeg op en is vergeten zijn haar te kammen. Hij is gekomen om een workshop te geven, aan een groepje columnisten-in-spé. Gelukkig zijn het er niet zoveel, dat valt hem mee. Hij heeft wel eens voor grotere groepen gestaan, maar nooit zo ver van huis. Zijn vrouw zei nog: zou je dat nu wel doen, zo’n lange reis voor zo’n klein groepje? ‘Klein is fijn’ heeft hij geantwoord en daarmee was de kous voor hem af.

leave-2163258_1920 Daar staat hij nu, met een warrig stapeltje papieren in zijn handen. Zo te zien heeft hij geen idee wat hij er mee moet, wat toch best eigenaardig is, voor een schrijver. Misschien schrijft hij alleen digitaal, dat zou natuurlijk kunnen. Best cool voor een man van middelbare leeftijd. Maar daar heeft hij nu dus even niets aan, want hij staat er behoorlijk suffig bij. Er dwarrelen langzaam wat papieren op de grond, hij heeft het niet eens door. Nog even en hij staat met lege handen, ver van huis, waar zijn vrouw hem nog lang niet terug verwacht.

Een beetje schutterig staat de schrijver voor de groep. Het is zijn laatste keer, hij heeft zojuist besloten dat hij nooit meer een workshop geeft. Hij laat het stapeltje papieren uit zijn handen vallen, kijkt de groep aan en zegt: ‘wee degene die hier een column over schrijft!’ Trekt zijn jas aan, belt zijn vrouw en vraagt of ze hem alsjeblieft op komt halen. Ze weigert, ze vindt de reis te lang.

Roompot

31 oktober 20176 januari 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Pissebedden houden van vochtige ruimtes. Je vindt ze bijvoorbeeld in kelders, badkamers en onder een stapeltje stenen in de tuin. Ik stoor me er niet aan, ze horen er een beetje bij. Net zoals de spinnen die het hele huis versieren met hun webben, met of zonder prooi.

insects-292482_1920 Maar wat nu als ik diezelfde pissebedden tegenkom in de badkamer van het vakantiehuisje dat ik bij Roompot gehuurd heb, stoor ik me er dan nog steeds niet aan? Nee, dan ligt het anders, dan ga ik me ergeren. Niet aan de beestjes, want die doen ook alleen maar waar ze voor bedoeld zijn. Maar aan Roompot, die mij een “onvergetelijke vakantie” in dit huisje beloofde.

Op de site van Roompot staat als wervende tekst: “Samen genieten in een luxe vakantiepark of bungalowpark?” Zou het kunnen dat luxe alleen voor de vakantieparken van Roompot geldt en niet voor hun bungalowparken? Dat die zo aftands zijn dat de marketingafdeling van Roompot ook wel snapt dat ze hier het woordje ‘luxe’ niet ongestraft kunnen gebruiken en ze er dus maar niets over zeggen?

Hoe dan ook, ik heb een onvergetelijke vakantie gehad in het aftandse bungalowpark van Roompot.

Stijve pootjes

16 oktober 201716 september 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

walnut-1751661_1920 Vandaag heb ik walnoten gekraakt. De oude voorraad moet op, want de verse noten liggen al te drogen. De hond ligt naast me in zijn mandje te slapen. Krakkk, zegt de eerste walnoot en de hond kijkt onmiddellijk op. Hij komt stram overeind en gaat naast me zitten: “ik wil ook!”

Nou moet u weten, de hond is de laatste jaren steeds slechter gaan horen. Hier thuis hebben we regelmatig discussies over wat hij eigenlijk nog hoort. Volgens mij niets meer, volgens huisgenoot M. (met dank aan Sylvia Witteman) nog íets. Ik ben iemand die graag gelijk heeft, dus ik hou mijn poot stijf. Daarin lijk ik op mijn hond, die heeft daar ook last van.

Ik zit nu in een lastig pakket: huisgenoot M. heeft gelijk. Gelukkig herkent de hond mijn dilemma en reikt me een helpende poot: “Zullen we een dealtje sluiten? Ik zeg niets tegen M. en jij geeft mij elke dag een walnoot”.

Zo gezegd, zo gekraakt.

240 tekens

28 september 20176 januari 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Vandaag kun je op Twitter meer woorden kwijt dan gisteren. Nou vind ik de charme van twitteren dat het kort maar krachtig moet, je moet gelijk je punt maken.
Of je smeert je punt uit over tien verschillende tweets. Maar bij de derde taai ik meestal al verveeld af, u nu ook?