Wat ben ik blij met de woorden ‘juist nu’. Woorden waar je alle kanten mee op kan: Juist nu moet ik met de hond wandelen, juist nu kan ik niet stofzuigen, juist nu heb ik geen tijd om naar je te luisteren, juist nu moet ik een boek lezen.
Voor de coronacrisis bestond er geen ‘juist nu’. Toen had ik altijd veel woorden nodig om ergens onderuit te komen: “Nou, ik had gisteren een zware werkdag en was pas om acht uur thuis. Daarna heb ik nog 4 dringende telefoontjes gepleegd en vervolgens tot 2 uur wakker gelegen. Doe jij alsjeblieft de weekend boodschappen en kook jij vanavond. Ik kan niet meer”.
Tegenwoordig hoef ik alleen maar te zeggen: “Juist nu heb ik geen zin”. Wat een verademing en wat een tijd heb ik opeens over. Om met de hond te wandelen, bijvoorbeeld.
Stel dat alle medisch goedgekeurde condooms in Nederland op zijn. En stel dan dat er alleen nog lekke condooms te krijgen zijn via obscure winkeltjes. Op de verpakking staat dat ze niet betrouwbaar zijn, niet gekeurd, geen garanties etc. Maar ze zien er wel heel aantrekkelijk uit. Waar kies je dan voor? Zonder condoom, een kek maar lek condoom of onthouding?
Maar nu probeert de KLM me toch te verleiden. Met geavanceerde luchtstromen, hypermoderne filters en chirurgische mondmaskers zijn hun vliegtuigen gegarandeerd virusvrij. Dat klinkt geruststellend, ik zou er bijna voor bezwijken. Maar misschien begrijp ik het wel verkeerd. Misschien is alleen het virus vrij om te vliegen, maar zijn de passagiers dat niet. En betalen die de rekening, met hun leven. Ik pas.
De eerste weken van de lockdown was ik bang. Die angst voel ik nu weer. Het gaat allemaal veel te snel, het virus is nog onder ons. De eerste hobbel is genomen, de curve afgeplat. Maar er is nog geen vaccin, er zijn nog geen medicijnen. Mijn lieve schoonzus woont in een verpleeghuis waar corona heerst, ik hou mijn hart vast. En dan zou ik nu de teugels al laten vieren, terwijl zij… Nee, nee, nee, ik doe hier niet aan mee.