Wandelen met Benthe

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Kleindochter E. is op bezoek en Benthe is door het dolle heen. Een speelmaatje van haar eigen leeftijd (1 hondenjaar=7 mensenjaren), daar is ze dol op. Zo dol dat ze vergeet dat ze sterker is, harder kan rennen en een grote, ruwe tong heeft. Die tong draait overuren, want ze vindt haar speelmaatje lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar likjes te geven.

Dat maakt E. in het begin wel een beetje bang, maar ze draait gauw bij. Want zij, op haar beurt, vindt Benthe lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar te aaien en met haar te spelen. Al gauw rennen ze samen door de tuin, doen ze verstoppertje en wie het eerst bij de bal is.

20190708_130326 (2)Natuurlijk moet er ook gewandeld worden. Kleindochter E. wil de lijn vasthouden. Mag dat? Ja, dat mag. Even hou ik mijn hart vast als ik Benthe het voortouw zie nemen. Is ze niet te sterk voor zo’n klein meisje, gaat dit wel goed?Ja, het gaat goed, Benthe gedraagt zich voorbeeldig. Ben ik hier getuige van een eerste verliefdheid?

Tattoos

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

In de trein kom ik in gesprek met twee jonge mannen. Ze zijn op weg naar Stad, met een biertje in de hand. Het is elf uur in de ochtend. Ik ga ook naar Stad, zonder bier. Ik ben op weg naar niets vermeldingswaardigs (de opticien), zij zijn op weg naar iets spectaculairs (in mijn ogen dan): de tattooshop. De ene man is al met tattoos bekleed, de andere is zonder.

baby-2573624_1280De man mét wil er nog een tattoo bij hebben, vertelt hij. Hij laat vandaag de handjes en voetjes van zijn dochtertje op zijn arm zetten en heeft daar vier uur voor uitgetrokken. Zijn vriend gaat ondertussen nieuwe kleren kopen en daarna duiken ze samen de kroeg in.

‘Daar zal je dan wel aan toe zijn’, merk ik op, ‘zo lang geprikt worden doet vast veel pijn’. “Valt wel mee”, is het antwoord en hij graait een nieuw biertje uit zijn tas.

Zijn maat geeft me een knipoog. Wij, mensen zónder, wij begrijpen elkaar.

Benthe is jarig

~ Ingrid Verbeek ~ 3 reacties

Vandaag precies een jaar geleden werd Benthe geboren, in het Friese dorp Kootstertille. Zij wist toen nog niet dat ze Benthe heette, wij wisten nog niet dat ze bij ons zou komen wonen. Dat gebeurde pas zeven weken en drie dagen later (lees eerder blog Benthe).

Sindsdien hebben we haar veel proberen te leren. We zijn op puppy-, basis- en vervolgcursus geweest en hebben eindeloos met haar geoefend. Toch heeft ze het meeste geleerd van poes Floris (13 jaar oud). Die heeft haar duidelijk gemaakt dat er grenzen zijn, dat de oudste in huis ook de oudste rechten heeft, dat samen spelen alleen leuk is als je het echt samen doet en dat het nog maar de vraag is wie in de mand mag (zie filmblog Sur place).

IMG_0867Vanochtend vroeg hebben we Benthe verrast met een heerlijke kluif. Maar dat was niets vergeleken bij het kado dat ze van de poes kreeg: ze mag vanaf nu samen met Floris in de mand liggen. Ik denk dat we de verjaarsvisite wel af kunnen bellen, Benthe verzet vandaag geen poot meer.

 

Heldendaad?

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Het zal wel aan mij liggen, dat ik er niet warm of koud van werd. Het halve land was in rep en roer omdat een man in een duikerspak de Elfstedenzwemtocht won. In de zomer nota bene. Er was zelfs sprake van een heldendaad, een Nobelprijs en een lintje van Willem-Alexander.

Screenshot_20190625-173053Ik ben er denk ik te nuchter voor of te hitte-bevangen, het boeide me in ieder geval niet. Voor Maarten van der Weijden is het vast een grote stap, voor het onderzoek naar kanker een kleine. Vier dagen media aandacht voor een man met een overleversschuld, hoeveel heeft dat wel niet gekost en hoeveel onderzoek had daarvan wel niet gedaan kunnen worden.

Het doel heiligt de middelen, maar ik vraag me in dit geval toch af of dit wel het juiste middel is. Hopelijk heeft het Maarten wel van zijn schuld verlost.

 

Zomaar

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

20190611_155642De bel gaat, Benthe en ik doen wie het eerste bij de deur is. Benthe wint. Met moeite hou ik haar bij haar halsband tegen en open ik de deur. Er staat een man met een bos bloemen in zijn handen. Opnieuw ontstaat er een strijd tussen Benthe en mij: we willen het boeket allebei hebben. Deze keer win ik.

Waarom krijg ik vandaag bloemen? Ik ben niet jarig en ook niet geslaagd voor mijn eindexamen. Ik heb niemand helpen verhuizen en mijn laatste goede daad is ook alweer van een tijdje geleden. Dus waarom en van wie?

De man weet het ook niet, hij is alleen maar de bezorger van de verrassing. Het kaartje brengt uitkomst. Een goede vriendin laat me weten dat ze aan me denkt. Niet om het een of ander, maar zomaar.

De tranen springen in mijn ogen, Benthe kruipt dicht tegen me aan.