Mijn nachten met Benthe

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De eerste nacht slaap ik helemaal niet. Te nieuw, te spannend, te opgewonden om ook maar een oog dicht te doen. Ook Benthe ligt klaarwakker naast me.

De tweede nacht val ik als een blok in slaap, tot een uur of twee als ze me zachtjes wakker maakt. Plastijd! Daarna kan ik de slaap maar moeilijk vatten. Ik blijf maar naar haar kijken, naar haar bruine krulletjes en fluwelen oortjes. “Nee, niet doen, niet aankomen, anders wordt ze weer wakker” .

De derde nacht raak ik al meer gewend aan haar aanwezigheid. Haar rustige ademhaling, de plofjes waarmee ze zich omdraait, haar ogen die regelmatig contact met me zoeken (als ik heel toevallig even wakker ben…).

20180820_095155
overdag

Vanavond wordt haar eerste nacht in de keuken. Ik ga lekker bij haar slapen, want ik kan mijn nachten met Benthe niet meer missen. Heb ik al verteld dat ze ’s nachts in een bench slaapt?

Benthe

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

IMG_8185_resized_2
En opeens is ze daar, onze nieuwe hond. We waren al een tijdje aan het zoeken, gisteren vonden we haar. Ze is geboren in Friesland en dat is niet toevallig, want ze is een Friese stabij. Zeven weken en drie dagen jong en al behoorlijk eigenwijs. Bij het verkennen van de tuin komt ze gelijk onze poes tegen. Dat is spannend, dat is leuk, dat is spelen!

IMG_8177_resized
Poes Floris denkt er anders over. Hij is dol op honden, maar niet op puppy’s. Die zijn te druk, te opdringerig, ze keffen te hard en plassen op de keukenvloer. Met hoge rug, dikke staart en woest blazend verdedigt hij zijn territorium. Benthe is niet onder de indruk. Ze blijft het proberen en heeft zelfs al een kopje van Floris gekregen. Onmiddellijk gevolgd door een haal.

Oh, ik zie het al, dit wordt een haat-liefde verhouding. Dat komt wel goed.

 

Wolkenliefde

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie
20180810_112824
Copyright Groninger Blog

Nu pas, nu de hitte voorbij is, realiseer ik me dat ik de wolken gemist heb. Wekenlang was de hemel helder blauw, alleen de uitlaatstrepen van vliegtuigen verstoorden de leegte. Vandaag zijn ze er opeens weer, de donderwolken boven het Groninger land. Dat prachtige land, dat zich weerspiegelt in haar luchten. Ze horen bij elkaar, zoals de kerken bij de wierden.

En ik, ik hoor bij dat land en die wolken.

 

De steen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

20180808_173736_resizedUitgerekend op de warmste dag van het jaar (36.8 in de schaduw) doe ik een beeldhouwcursus. De beeldhouwjuf heeft een steen voor me op een sokkel gezet. Het is een vleeskleurig joekel van een ding, waar ik een leven lang mee voort kan. De cursus duurt drie dagen, dus ‘no pressure’.

Gelukkig ben ik niet de enige cursist, er zijn er nog vier; die krijgen allemaal veel kleinere stenen dan ik. Zie ik er zo sterk uit of zij zo zwak? Ik durf het de juf niet te vragen. Al gauw is iedereen bezig, er wordt gehakt, geschaafd, gevijld en geschuurd. Nou ja, niet door iedereen. Ik doe niet mee, ik zit voor mijn steen, veeg het zweet van mijn voorhoofd en staar.

Tijdens de lunch wisselen we ervaringen uit. De sfeer is goed en de ijver aanstekelijk. De eerste stenen zijn al tot leven gebracht. De mijne niet, die is nog zo dood als een pier. In een poging me op te beuren vraagt mijn buurvrouw of ik wel eens van een ‘sculptor’s block’ heb gehoord. Nee, zeg ik, bestaat die dan? Ja, antwoordt ze, jij hebt er nu een.

De beeldhouwjuf doet nog een dappere poging haar de mond te snoeren, maar het leed is al geschied. Mijn steen is en blijft dood.

Buitenbeentje

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Je ziet ze steeds vaker. Buitenbeentjes. Loop een willekeurige supermarkt binnen en je vindt ze op de groenteafdeling. Rechte bananen, vierkante appels, gedeukte paprika’s, wortels met drie tenen. Dacht ik altijd dat elke banaan krom is, blijkt dat helemaal niet zo te zijn. Bananen zijn vrijbuiters, die willen alle kanten op groeien. Maar dat mochten ze niet, want dan bliefden we ze niet.

20180801_182216

Sinds kort is dit veranderd, we zijn toleranter geworden. Anders zijn is ín. Een appel met een deukje of een paarse peer, mens doe eens gek en smul ervan. Mijn courgetteplant doet ook een duit in het zakje en werpt vandaag een dolfijn met jong. Het moet niet gekker worden, als dolfijnen op courgettes gaan lijken wordt mijn tolerantie wel erg opgerekt.