Oma, spelen?

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De kleinkinderen zijn op bezoek, twee stuks, samen zijn ze negen jaar. Twee blonde godinnetjes die ons huis en ons rustige leventje overnemen. Er moet gespeeld worden, dat maken ze vanaf het begin duidelijk. “Oma, wil je met me spelen?” roepen ze elke drie minuten. Het maakt ze niets uit waar Oma mee bezig is, zelfs op de wc ben je niet veilig.

20180504_090355_resizedGevolg: ik heb al vijf keer verloren met Memory en dat gaat je niet in je koude kleren zitten, vooral niet als je van een vierjarige verliest. De voetbal is al minstens drie keer in de vijver gevallen en wie moet hem eruit halen? De inhoud van de spelletjeskist ligt door het hele huis verspreid. Opruimen, ho maar! Winkeltje spelen vinden ze het leukst, met echte centjes (ja, die bestaan nog) koop ik denkbeeldige ijsjes, tot ik er buikpijn van krijg. En dan moet er tussendoor ook nog gedronken, gesnoept en gehuild worden.

Afzien is het, maar oh wat geniet ik ervan.

 

Meneer Park

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ze woont in een statig pand in het midden van het land. Ze is niet de enige bewoner, ze zijn met meer. Veel leeftijdsgenoten, veel verzorgers, veel spelletjes. Als je dan toch niet meer zelfstandig kunt wonen, kun je maar het beste hier wonen.

cake-1227842_1280Als ik haar kamer binnenkom, kijkt ze verbaasd op. De blik in haar ogen zegt: wie ben jij? Het duurt even voor ze me herkent.  “Wat ben je vroeg, ik had je nog niet verwacht.” Ze zit op de bank en eet een gebakje. Er is slagroom op haar broek gevallen. Ze probeert op te staan om me te begroeten, het schoteltje glijdt op de grond. Ik loop snel naar haar toe en geef haar een zoen. “Blijf maar zitten, ik ruim het wel op”.

Ze heeft een kamer voor zichzelf, al lijkt het erop dat ze voor altijd samenwoont met meneer Park. Ze is niet blij met hem, want hij zorgt ervoor dat haar handen altijd trillen, ze regelmatig in de war is, moeite heeft met lopen, soms ook met praten, onhandig is en vaak moe. Toch kan ze ook wel om hem lachen, als hij weer eens een woord niet kan vinden of haar telefoon kwijt maakt. Dan belt ze op: “mijn telefoon is weg”, en lach ik met haar mee. Die meneer Park toch.

Tumult in de tuin

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Het is stil in de tuin, het enige geluid komt van de vogels. Ze vliegen af en aan met bouwmateriaal voor hun nesten. Zo te horen wordt er veel overlegd, waarbij ruzies krijsend worden uitgevochten. Een bonte specht hakt onverstoorbaar een gat in een boom. De vijver weerspiegelt de strakblauwe lucht, geen wolkje aan de hemel.

Tot de rust opeens verstoord wordt door heftig geplons en gespartel. Is er een vogel in de vijver gevallen of de poes? Snel gaan kijken maar, want het klinkt onheilspellend. In het midden van de vijver is het een en al beweging, glimmend groene lichaampjes zijn in een gevecht verwikkeld. Er wordt gekwaakt, gerateld en gefloten. Oh, de kikkers zijn op de versiertoer en de concurrentie is zo te horen groot.

common-frog-2197946_1920De poes staat er belangstellend bij te kijken. Hij lust best een kikker op z’n tijd. Maar tegen zoveel machogeweld kan hij niet op. Hij is niet de enige.

De geluiden zijn afkomstig van Wilma’s kikkersite.

Op schoot

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

S’ avonds is mijn schoot vaak bezet door een paar kilo warm, zacht poezenvlees. In uitgestrekte toestand is mijn kat bijna een meter lang. Zijn nageltjes die hij pijnlijk in mijn benen masseert, niet meegerekend. Urenlang kan hij liggen te slapen, soms slaap ik met hem mee.

cats-1716984_1920Mooi, hoe zo’n beestje zich helemaal ontspant en zich in je laat zakken. Hoe zou dat voelen, om bij mij op schoot te liggen? Ik heb het wel eens bij mezelf uitgeprobeerd, maar dat bleek fysiek onuitvoerbaar. Maakt het voor de kat eigenlijk uit wiens schoot het is? Hij ligt ook graag bij anderen, maar nooit zo languit als bij mij. Misschien omdat ik van die lange benen heb?

Ik kan het hem niet vragen. Daarom wil ik in een volgend leven graag als poes terugkomen. Dan ga ik bij zoveel mogelijk mensen op schoot liggen. En als ik weer mens ben, laat ik u het antwoord weten. Even geduld a.u.b.

De kinderpaal

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Midden in onze keuken staat een paal. Misschien een wat rare plek voor een paal, maar stond ie er niet dan was dat niet zo best. Dan was je je leven niet meer zeker tijdens het koken. De paal ondersteunt het dak, want ooit was dit de schuur.

20180404_075325Zo’n paal in je keuken heeft wel wat. Zeker sinds we hem geverfd hebben met schoolbordverf. “Zet het maar op de paal” zijn bij ons thuis gevleugelde woorden. Is de boter, het brood of de olijfolie op: hup, op de paal. Eén minpuntje: je kunt de paal niet meenemen naar de supermarkt.

Maar het meeste plezier dat we eraan beleven is als de kleinkinderen er zijn. Krijsend er omheen rennen, je erachter verstoppen, proberen erin te klimmen en de prachtigste tekeningen erop maken. Ze kunnen hun geluk niet op. Wij ook niet trouwens, want wij genieten nog weken van hun tekeningen. Want daarvoor geldt bij ons thuis: “Blijf van die paal af”.