Verwenreisje voor oudjes

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Als je een zekere leeftijd gepasseerd bent hoor je, of je wilt of niet, bij de doelgroep ‘oudjes die nog graag een reisje maken’. Zo bracht de post mij vandaag een glossy brochure voor een 2-daags verwenreisje naar Münster. Tegen de aantrekkelijke prijs van ‘slechts’ €49,90 per persoon. Aangeboden door Well-Fair: ‘voor zelfstandig en comfortabel ouder worden…’.

Aan het programma valt op dat het vooral bestaat uit: lunch, ontbijt, lunch, diner en overnachting. In Münster zelf is kennelijk niet zoveel te beleven. Waarom organiseren ze dit tripje dan, vraag ik me af? Lunchen en ontbijten kan ik thuis ook. Ik bekijk de brochure nog een keer en ontdek het antwoord. stair-lift-1796216_1920Well-Fair is  een bedrijf dat niet alleen reisjes voor ouderen verkoopt, maar ook trapliften, seniorenmatrassen, sta-op stoelen en instapbaden.

Ik zie het helemaal voor me. Je reist met de Well-Fair bus naar Münster. Na een heerlijk diner in het hotel brengt de ultrastille Well-Fair traplift je naar je luxe kamer. Daar staat een hoog-laag boxspringbed met Well-Fair matras op je te wachten. De badkamer biedt de nieuwste snufjes, zoals de Well-Fair AquaBreeze, ‘die u ter plekke bij de buschauffeur kunt bestellen’.

Nu snap ik het, het gaat niet om een verwenreisje voor oudjes. Het gaat om een verkoopreisje voor Well-Fair, het bedrijf met de glossy missie: ‘zelfstandig en comfortabel rijk worden’.

Dit oudje gaat niet mee.

Afscheid

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

RIMG0116Zo klein was ze nog maar toen ze bij ons kwam. Joppe was een zorgenhondje. Samen met haar broertjes en zusjes was ze te vroeg bij de moederhond weggehaald en daardoor was ze nog niet wegwijs in de wereld. We hebben haar veel moeten leren en vooral veel geduld moeten hebben. Maar het is goed gekomen, al bleef ze altijd wat argwanend naar mensen die ze niet kende. Vertrouwde ze je eenmaal, dan was het ook voor altijd.

Vandaag hebben we, na dertien jaar, afscheid van haar genomen. Daar ging een lange periode van twijfel aan vooraf. Ze kon niet ver meer wandelen, maar ze speelde nog wel graag. Ze bleef  ’s morgens lang in haar mand liggen, maar deed ze dat niet altijd al? Ze had artrose, maar kreeg daar pijnstillers voor. Maar de grote vraag blijft uiteindelijk: wie ben jij om te besluiten dat het leven van je hond ten einde is en wanneer besluit je dat? Daar heb je iemand anders bij nodig, de dierenarts.

maart 2009 054En toen ging het snel. We hebben haar nog twee dagen om ons heen gehad en vanochtend heeft de dierenarts haar bij ons thuis laten inslapen. Het is goed zo en we gaan haar missen. We blijven achter met poes Floris, die zich afvraagt waar haar maatje gebleven is.

Wij weten zeker dat Joppe nu in de hondenhemel is.

Noordpolderzijl

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik zit al een tijdje naar dit plaatje te staren. Het is koud buiten en ik ben wat grieperig, dus ik kan toch niets anders doen. Het is een verbodsbord, dat is duidelijk. Ik heb de foto zelf gemaakt, daarom weet ik dat het geen nepbord is. Het bord staat bij Noordpolderzijl, het kleinste buitendijkse haventje van Nederland. Een prachtplek om te genieten van de kwelders, over de dijk te wandelen en iets te drinken bij het onovertroffen café ’t Zielhoes.

IMG_4519

Maar er is kennelijk nog meer te doen, zoals je ‘ontlasten’ in de openlucht. In het cafeetje heb je daar ook de gelegenheid voor, dus waarom ervoor naar buiten gaan? Misschien moet je wel betalen als je zonder iets te consumeren van het gerief gebruik wil maken en ben je daar te zunig voor. Als dit de reden is, snap ik het niet. Want iets consumeren in ’t Zielhoes is het leukste dat er is en met het kleinste kamertje is ook niets mis.

Datzelfde geldt trouwens voor het bord, dit is het leukste verbodsbord dat ik ken. Vooral omdat je zo heerlijk kunt fantaseren over het hoe en waarom (is het een oud-Groningse vorm van bemesten?). Daarom hoop ik dat het nog heel lang verboden blijft in Noordpolderzijl in de openlucht je broek te laten zakken.

Koppigheid

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Tegen koppigheid is niets te beginnen, denk ik als ik bij mijn oude tante op bezoek ben. Ze woont samen met mijn oom nog thuis, omringd door een batterij aan lieve, zorgzame vrouwen van de Buurtzorg. Zij heeft bij alles hulp nodig. Hij eigenlijk ook, maar geeft dat nog niet toe.

crown-3146898_1920Als ik ze bezig zie, zo in hun kleine wereldje waarin elke handeling bergen energie kost, hou ik regelmatig mijn hart vast. Het gaat allemaal net en soms bijna net niet: “Tante kijk uit, je gaat naast je stoel zitten”. ‘Ach kind, stel je niet aan, ik doe het altijd zo en het gaat altijd goed’.

Toch zijn ze de afgelopen jaren allebei al meerdere keren gevallen. De koppies zijn nog goed, maar de lichamen niet meer. Maar eigenwijs als ze zijn willen ze in hun eigen huis blijven wonen, met zoveel mogelijk zorg voor lijf en leden.

Koppig waren ze en blijven ze, tot het einde aan toe. Het is een familietrekje, dus dat belooft nog wat voor mijn oude dag.

De hemel boven Groningen

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Als ik wandel over het Groninger land, kijk ik vaak naar boven. Om me heen is toch niet zoveel te zien, wat boerderijen, kleine dorpjes, kerkjes, koeien en veel akkerland. Het land is leeg en ruim, de horizon ver weg en soms kun je de zeelucht ruiken. De waddenkust is vlakbij.

Als ik wandel door dit oude land kan ik niet anders dan omhoog kijken. Want daar gebeurt het, daar is een meester de hemel aan het beschilderen. In de lucht worden verhalen verteld, ruzies uitgevochten, stormen aangekondigd, lief gehad, gefluisterd, donderpreken afgestoken, klappen uitgedeeld, vredes gesloten. Met fijne pennestreken, potloodlijnen, grove viltstiften en harde mokerslagen wordt het grondse leven becommentarieerd.

2017-09-02 16.41.56Als ik wandel onder de hemel  boven Groningen voel ik me opgenomen in dat wat groter is dan ikzelf. Ik voel me veilig, want de lucht liegt niet. De lucht laat zien wat er is of wat er komen gaat. Daardoor weet ik waar ik aan toe ben. En dat vind ik hemels.