Halskraag

Benthe heeft haar mooiste outfit aan, de halskraag. Ze poseert gewillig voor de foto. Sta ik er zo goed op baas? Ja lieverdje, je staat er prachtig op.

20200225_084838-1De halskraag is alleen voor speciale gelegenheden. Ze voelt zich heel wat als ze hem om heeft. Ze staat hoger op haar poten, loopt parmantig heen en weer en is voorzichtig met bochten en afstapjes. De kraag beperkt haar blik, maar dat heeft ze er graag voor over. Tijdens het wandelen draagt ze hem ook: ‘Kijk mij eens mooi zijn!”

De speciale gelegenheid is dat ze een wondje aan haar voorpoot heeft. Ook een dame loopt wel eens ergens tegen op, helemaal niet erg. Maar als ze het wondje eindeloos gaat likken waardoor het groter en groter wordt, dan is het tijd voor haar favoriete kledingstuk: de halskraag.

Kijk haar gelukkig zijn. Zo’n hondje wens je toch een wondje. Af en toe.

Hanghond

Ik heb er lang om moeten zeuren, maar het is gelukt. Ik heb mijn eigen hangplek. Uren hang ik er, ik staar wat voor me uit, blaf tegen de koolmeesjes en de merels en hou de schapen van de buren in de gaten. Alleen voor eten en een wandeling kom ik er nog af. Als mijn baasjes uit de buurt zijn klim ik op de bank, want mijn achterpoten worden best wel moe.

20200210_165614Daarom wil ik dat mijn baasjes een hangplek maken waar ik echt helemaal kan hangen. Epke Zonderland sleept toch ook niet met zijn poten over de grond als hij hangt? Nou dan.

Bovendien ziet het er niet uit en is het ook nog gevaarlijk. Als mijn achterpoten wegglijden, klap ik met mijn buik op de plavuizen. En kom dan nog maar eens zonder hulp overeind.

Die plavuizen zijn zo glad als een rekstok. Epke heeft krijt om zijn handen ruw mee te maken. Waarom heb ik dat eigenlijk niet? Een hondenleven heb ik, een hondenleven.

Benthe in Drenthe

Drenthe is best wel ver weg, als je helemaal in Noord-Groningen woont. Toch lokte een wandeling langs de Drentse Aa. Maar om daar nou 40 minuten voor in de auto te zitten en CO2 uit te stoten. Liever niet.

Tot we een niet-te-weerleggen argument vonden: jonge hond Benthe was er nog nooit geweest. En wat is beter voor haar opvoeding dan een autoritje (B. houdt niet zo van auto’s) en een lange wandeling waarbij zij grote en kleine mensen, mountainbikers en wandelwagens, paarden en schapen, heide en water tegenkomt.

slapen (2)Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.

Ze toont zich van haar beste kant. Zoals het een Friese stabij op bezoek in Drenthe  betaamt.

 

Stoep gezocht

Hond Benthe heeft het niet zo op autorijden. Als ze ziet dat ze de auto in moet, blijft ze stokstijf staan. Geen poot verzet ze meer, zelfs met het lekkerste stukje vlees is ze niet te verleiden. Zo krijgt ze wel voor elkaar dat ze elke keer op koninklijke wijze de auto in getild wordt. Wel zo makkelijk, zie je haar denken.

Tot vanmorgen. Benthe en ik brengen een vriendin naar het station en lopen gezellig mee naar het perron. Weer terug bij de auto springt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, op de achterbank. Mijn mond valt open. Waarom nu opeens wel?

animal-1839447_1920
Om redenen van privacy wilden Benthe en de auto niet zelf op de foto. 

Op de terugrit gaat me een lichtje branden. Het station heeft een pleintje met een stoeprand. Daardoor is de auto voor Benthe minder hoog. Dat moet wel de reden zijn dat ze er nu zelf inspringt.

Maar nu doemt gelijk het volgende probleem op: ons dorp heeft geen enkele stoep, alles is platvloers.  Dus de vraag is nu: hoe kom ik aan een stoep?

Kleimasker

Elke ochtend maak ik een wandeling met de hond. Soms een snelle korte, soms een langzame lange. Bij droog weer komen we allebei schoon thuis. Vandaag is het niet droog en lopen we dwars over het drassige land van de boer. De oogst is binnen, het land is in rust.

20191128_102359_resizedIk heb me erop gekleed: kaplaarzen, regenbroek, regenjas aan. Hond Benthe hoeft geen regenkleding, hij is op alle weersomstandigheden voorbereid. Als er maar gewandeld wordt, daar gaat het om. Hij rent van hot naar her, op zoek naar muizen. Elk holletje wordt uitgegraven, meestal zonder resultaat.

Na de wandeling kom ik schoon en droog thuis. Benthe niet. Zijn bruine kop heeft een grijs kleimasker gekregen. Ik loop nu met stoffer en blik achter hem aan om de modder op te vegen. Morgen maar weer een droge wandeling.