Tag: Benthe

Stoep gezocht

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Hond Benthe heeft het niet zo op autorijden. Als ze ziet dat ze de auto in moet, blijft ze stokstijf staan. Geen poot verzet ze meer, zelfs met het lekkerste stukje vlees is ze niet te verleiden. Zo krijgt ze wel voor elkaar dat ze elke keer op koninklijke wijze de auto in getild wordt. Wel zo makkelijk, zie je haar denken.

Tot vanmorgen. Benthe en ik brengen een vriendin naar het station en lopen gezellig mee naar het perron. Weer terug bij de auto springt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, op de achterbank. Mijn mond valt open. Waarom nu opeens wel?

animal-1839447_1920
Om redenen van privacy wilden Benthe en de auto niet zelf op de foto. 

Op de terugrit gaat me een lichtje branden. Het station heeft een pleintje met een stoeprand. Daardoor is de auto voor Benthe minder hoog. Dat moet wel de reden zijn dat ze er nu zelf inspringt.

Maar nu doemt gelijk het volgende probleem op: ons dorp heeft geen enkele stoep, alles is platvloers.  Dus de vraag is nu: hoe kom ik aan een stoep?

Kleimasker

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Elke ochtend maak ik een wandeling met de hond. Soms een snelle korte, soms een langzame lange. Bij droog weer komen we allebei schoon thuis. Vandaag is het niet droog en lopen we dwars over het drassige land van de boer. De oogst is binnen, het land is in rust.

20191128_102359_resizedIk heb me erop gekleed: kaplaarzen, regenbroek, regenjas aan. Hond Benthe hoeft geen regenkleding, hij is op alle weersomstandigheden voorbereid. Als er maar gewandeld wordt, daar gaat het om. Hij rent van hot naar her, op zoek naar muizen. Elk holletje wordt uitgegraven, meestal zonder resultaat.

Na de wandeling kom ik schoon en droog thuis. Benthe niet. Zijn bruine kop heeft een grijs kleimasker gekregen. Ik loop nu met stoffer en blik achter hem aan om de modder op te vegen. Morgen maar weer een droge wandeling.

Drie kleine sneetjes

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

20190821_144701_resizedIk begrijp er helemaal niets van. Waarom heeft die mevrouw in die witte jas zo’n grote spuit in haar hand. Waarom komt ze steeds dichterbij en pakt ze me in mijn nekvel. Nee, dit wil ik niet, ik wil weg. Au, blijf van me af. Waarom doet mijn baasje niets? Wat gebeurt er?

En nou stuurt die mevrouw in die witte jas mijn baasje ook nog weg. “We bellen u straks”, is het laatste wat ik haar hoor zeggen. Daarna moet ik in slaap gevallen zijn.

Als ik wakker word, weet ik niet waar ik ben. Ik lig in een kooi, in mijn eentje. Ik besluit zachtjes te gaan janken, misschien komt er dan wel iemand, als het maar niet die witte jas is. Er verschijnt een groene jas, die me vraagt hoe het met me gaat. Wat dacht je, denk ik bij mezelf, ik heb pijn in mijn buik en de wereld draait om me heen.

Gelukkig komt mijn baasje de kamer in. ‘Je bent een grote hond, je mag mee naar huis’. Persoonlijk was ik liever een kleine hond gebleven, die geen reu van een teef kan onderscheiden. Want precies daarom lig ik nu thuis zielig te zijn, met drie kleine sneetjes in mijn buik.

Dansen

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Terwijl de baasjes aan het genieten zijn van een rustige vakantie, viert jonge hond Benthe haar eigen feestje. In de elfjarige Isha heeft ze de perfecte danspartner gevonden. Ze zwieren samen over de dansvloer, waarbij Isha de richting aangeeft en Benthe het tempo bepaalt.

20190812_115457Als ik met mijn maatje dans, loopt het vaak op ruzie uit. ‘Ik heb de leiding, dat hebben we toch afgesproken?’ “Ja, maar jij hebt geen ritmegevoel en je trapt altijd op mijn tenen”. Onze dans is meestal al voorbij voor hij echt begonnen is.

Isha en Benthe laten me zien dat het ook anders kan. Ze dagen elkaar uit, wisselen regelmatig van rol en passen zich aan elkaar aan. Zij weten dat dansen alleen leuk is als je het echt samen doet.

Als baasje ben je nooit te oud om van je hond te leren.

 

Wandelen met Benthe

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Kleindochter E. is op bezoek en Benthe is door het dolle heen. Een speelmaatje van haar eigen leeftijd (1 hondenjaar=7 mensenjaren), daar is ze dol op. Zo dol dat ze vergeet dat ze sterker is, harder kan rennen en een grote, ruwe tong heeft. Die tong draait overuren, want ze vindt haar speelmaatje lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar likjes te geven.

Dat maakt E. in het begin wel een beetje bang, maar ze draait gauw bij. Want zij, op haar beurt, vindt Benthe lief, zo ontzettend lief dat ze niet kan stoppen haar te aaien en met haar te spelen. Al gauw rennen ze samen door de tuin, doen ze verstoppertje en wie het eerst bij de bal is.

20190708_130326 (2)Natuurlijk moet er ook gewandeld worden. Kleindochter E. wil de lijn vasthouden. Mag dat? Ja, dat mag. Even hou ik mijn hart vast als ik Benthe het voortouw zie nemen. Is ze niet te sterk voor zo’n klein meisje, gaat dit wel goed?Ja, het gaat goed, Benthe gedraagt zich voorbeeldig. Ben ik hier getuige van een eerste verliefdheid?