Zomaar

15 juni 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

20190611_155642 De bel gaat, Benthe en ik doen wie het eerste bij de deur is. Benthe wint. Met moeite hou ik haar bij haar halsband tegen en open ik de deur. Er staat een man met een bos bloemen in zijn handen. Opnieuw ontstaat er een strijd tussen Benthe en mij: we willen het boeket allebei hebben. Deze keer win ik.

Waarom krijg ik vandaag bloemen? Ik ben niet jarig en ook niet geslaagd voor mijn eindexamen. Ik heb niemand helpen verhuizen en mijn laatste goede daad is ook alweer van een tijdje geleden. Dus waarom en van wie?

De man weet het ook niet, hij is alleen maar de bezorger van de verrassing. Het kaartje brengt uitkomst. Een goede vriendin laat me weten dat ze aan me denkt. Niet om het een of ander, maar zomaar.

De tranen springen in mijn ogen, Benthe kruipt dicht tegen me aan.

Stemming

20 maart 201921 maart 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

pen-2181101_1920 Het is druk in het dorp. Auto’s en fietsen rijden af en aan, allemaal op weg naar het dorpshuis om te stemmen. Ik ga te voet en Benthe gaat mee. Het zijn haar eerste verkiezingen en ze staat te popelen om erbij te zijn. We melden ons bij de drie heren achter de tafel. “Uw hond mag niet mee naar binnen”, krijg ik op barse toon te horen. Verstijfd van schrik ploft Benthe op de grond, hier is ze niet op voorbereid. Met het puntje van haar staart doet ze nog een dappere poging de heren over te halen, maar tevergeefs.

Ik leg haar buiten aan de lantaarnpaal vast en ga terug om mijn stem uit te brengen. Met een barse blik overhandig ik het biljet en doe gelijk een grote graai in de pot met paaseitjes. Na afloop zeggen de heren me poeslief gedag. Naast de lantaarnpaal heeft Benthe een mooie bolus gedraaid. In opperbeste stemming gaan we weer op huis aan.

De eerste keer

16 december 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Benthe weet eerst niet wat ze ermee aan moet. Voorzichtig zet ze een pootje op de grond, schrikt en deinst terug. Ik trek een warme jas aan en loop voor haar uit naar buiten. Nu durft ze wel. Ze kijkt naar boven, er valt iets op haar kop, maar het is geen regen, het voelt anders.

20181216_100927

Op hoge poten loopt ze door de tuin, haar neus maakt overuren. Opeens heeft ze het door, het is zacht en koud en je kunt er heerlijk in rennen en glijden. Rondje na rondje rent ze, ze is niet moe te krijgen.

Ze wil de hele dag niet meer naar binnen, zelfs niet om te eten. Vandaag heeft ze genoeg aan sneeuw.

Mijn nachten met Benthe

20 augustus 2018 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De eerste nacht slaap ik helemaal niet. Te nieuw, te spannend, te opgewonden om ook maar een oog dicht te doen. Ook Benthe ligt klaarwakker naast me.

De tweede nacht val ik als een blok in slaap, tot een uur of twee als ze me zachtjes wakker maakt. Plastijd! Daarna kan ik de slaap maar moeilijk vatten. Ik blijf maar naar haar kijken, naar haar bruine krulletjes en fluwelen oortjes. “Nee, niet doen, niet aankomen, anders wordt ze weer wakker” .

De derde nacht raak ik al meer gewend aan haar aanwezigheid. Haar rustige ademhaling, de plofjes waarmee ze zich omdraait, haar ogen die regelmatig contact met me zoeken (als ik heel toevallig even wakker ben…).

Vanavond wordt haar eerste nacht in de keuken. Ik ga lekker bij haar slapen, want ik kan mijn nachten met Benthe niet meer missen. Heb ik al verteld dat ze ’s nachts in een bench slaapt?