Tag: Sneeuw

Sneeuwjacht

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

“Door een harde oostenwind is er kans op sneeuwduinen. Ook is er kans op sneeuwjacht”. Aldus de NOS.
Dit staat het noorden van het land morgen te wachten. Toevallig woon ik in het noorden. Was ik 30 jaar geleden maar in het westen blijven wonen, dan zou ik nu niet de zenuwen krijgen van het woord sneeuwjacht. Binnen blijven is geen optie, want hond Benthe moet uitgelaten worden, jacht of geen jacht.

Hoe je je moet voorbereiden op zo’n sneeuwjacht, dat vertelt de NOS er niet bij. Het KNMI trouwens ook niet. Dus zelf maar wat bedenken. Om niet omver geblazen te worden doe ik een zware rugzak op, vier lagen warme kleren aan en mijn sneeuwbestendige winterjas, twee mutsen plus mijn capuchon op en twee paar handschoenen aan. Mijn ogen bescherm ik met een bouwbril.

De hond heeft dit alles niet nodig, die heeft natuurlijke bescherming met zijn dubbele vacht en vier poten én is dol op sneeuw. Die heeft morgen de dag van zijn leven.

Die wel.

Sneeuwneus

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Als ik Benthe door de keukendeur de tuin in laat gaan, blijft ze eerst op de drempel staan. De wind staat recht op de deur en waait poedersneeuw op haar kop. Ze aarzelt even en zet dan voorzichtig een stap naar buiten. Ze neemt een hap uit de sneeuw, keurt het en zet het op een rennen. Als een dolle stier sjeest ze door de tuin. Dit is leuk, dit is feest.

Na een kwartier roep ik haar binnen. In plaats van te komen daagt ze me uit met haar te spelen. “Baasje, ik wil achter sneeuwballen aanrennen, doe je mee?” Maar baasje vindt het te koud, baasje is niet zo stoer.

Ze schudt de sneeuw van haar neus en begint aan haar volgende renrondje. Die komt vandaag niet meer binnen.

Sporen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik laat de hond uit in een witte wereld. Er zijn me al wat mensen, honden en fietsen voorgegaan. De pootafdrukken aan de rechterkant van de weg zijn van Benthe. Die herken ik uit duizenden.

Ik loop vaak over deze weg, hij brengt me naar het weiland waar Benthe vrij kan rondrennen. We hebben samen al heel wat schoen- en pootafdrukken achtergelaten. De meeste onzichtbaar, behalve als er modder op de weg ligt.

Zodra de sneeuw gesmolten is, zijn de sporen verdwenen. Of zou de aarde onthouden wie hier gewandeld, gefietst en gerend hebben? Misschien blijven onze sporen wel bestaan, ook als we er niet meer zijn. Een troostrijke gedachte.

Voor Loes †

De eerste keer

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Benthe weet eerst niet wat ze ermee aan moet. Voorzichtig zet ze een pootje op de grond, schrikt en deinst terug. Ik trek een warme jas aan en loop voor haar uit naar buiten. Nu durft ze wel. Ze kijkt naar boven, er valt iets op haar kop, maar het is geen regen, het voelt anders.

20181216_100927

Op hoge poten loopt ze door de tuin, haar neus maakt overuren. Opeens heeft ze het door, het is zacht en koud en je kunt er heerlijk in rennen en glijden. Rondje na rondje rent ze, ze is niet moe te krijgen.

Ze wil de hele dag niet meer naar binnen, zelfs niet om te eten. Vandaag heeft ze genoeg aan sneeuw.