We groeten elkaar wat ongemakkelijk. Een knikje voor de een, een luchtzoen voor de ander. Alleen de jarige krijgt een knuffel, op afstand. De tuin is groot genoeg voor een feestje met zes mensen.
In het begin is het wat zoeken. Hoe kom je bij je stoel zonder te dicht bij een ander langs te lopen. Hoe geef je een theekopje aan en hoe snij je de taart veilig in stukken. We manoeuvreren wat onhandig om elkaar heen, stoelen worden veelvuldig verplaatst en nieuwe looproutes geïmproviseerd.
Na een tijdje hebben we de smaak te pakken. Door het steeds maar schuiven met stoelen ontmoeten we elkaar allemaal. Soms in een twee- of drietal, vaker met zijn zessen. De intimiteit groeit, het gesprek verdiept zich. De jarige glundert.
Aan het eind van het feest zijn we een hecht team geworden, naadloos op elkaar ingespeeld in een gezamenlijke choreografie. Het nieuwe jarig heeft de toekomst. Alleen de echte knuffels ontbreken nog.
Voor hond Benthe en poes Floris geldt de anderhalve meter niet. Wel moeten ze allebei op een eigen kussen liggen. Daar zorgt Benthe voor. Ze sleept elke dag het grijze kussen naar buiten voor Floris en neemt zelf haar plek in de deuropening in.
Het virus lijkt verslagen. Nou ja, verslagen. Er zijn mensen (intensivisten, virologen, IC-verpleegkundigen) die zeggen dat het gevaar niet geweken is, dat we voorzichtig moeten blijven, dat de ziekenhuizen een tweede golf niet aan kunnen.
Mijn tennismaatje en ik mochten de baan weer op. Maar wel met anderhalve meter afstand. Op de tennisbaan zelf is dat geen probleem, maar hoe doe je dat als je elkaar maanden niet gezien hebt en samen over een smal pad naar de baan loopt. Dan wil je bijpraten, de ander aankijken en niet tegen een rug aanpraten.
Wat ben ik blij met de woorden ‘juist nu’. Woorden waar je alle kanten mee op kan: Juist nu moet ik met de hond wandelen, juist nu kan ik niet stofzuigen, juist nu heb ik geen tijd om naar je te luisteren, juist nu moet ik een boek lezen.
