Stel dat alle medisch goedgekeurde condooms in Nederland op zijn. En stel dan dat er alleen nog lekke condooms te krijgen zijn via obscure winkeltjes. Op de verpakking staat dat ze niet betrouwbaar zijn, niet gekeurd, geen garanties etc. Maar ze zien er wel heel aantrekkelijk uit. Waar kies je dan voor? Zonder condoom, een kek maar lek condoom of onthouding?
Vervang nu het woord condoom door mondkapje. Stel, je mag alleen met het openbaar vervoer reizen met een mondkapje op. Kies je dan voor een medisch goedgekeurd kapje, een kek maar lek kapje of onthou je je van reizen met het OV?
Gek genoeg heb je dan opeens niets te kiezen, want Rutte heeft al voor jou gekozen: je moet een lek kapje dragen. Maar je mag het wel zelf maken, geheel volgens de laatste mode en je hoeft niet naar een obscuur winkeltje. Wat een tof land toch, Nederland.
Maar nu probeert de KLM me toch te verleiden. Met geavanceerde luchtstromen, hypermoderne filters en chirurgische mondmaskers zijn hun vliegtuigen gegarandeerd virusvrij. Dat klinkt geruststellend, ik zou er bijna voor bezwijken. Maar misschien begrijp ik het wel verkeerd. Misschien is alleen het virus vrij om te vliegen, maar zijn de passagiers dat niet. En betalen die de rekening, met hun leven. Ik pas.
De eerste weken van de lockdown was ik bang. Die angst voel ik nu weer. Het gaat allemaal veel te snel, het virus is nog onder ons. De eerste hobbel is genomen, de curve afgeplat. Maar er is nog geen vaccin, er zijn nog geen medicijnen. Mijn lieve schoonzus woont in een verpleeghuis waar corona heerst, ik hou mijn hart vast. En dan zou ik nu de teugels al laten vieren, terwijl zij… Nee, nee, nee, ik doe hier niet aan mee.
Ik fietste liever in mijn eentje door het dorp, dan samen met mijn vader en moeder thuis te blijven. Thuis, waar ik me op 4 mei meer alleen voelde dan ooit. Pas jaren later begreep ik hun zwijgen, begreep ik het leed dat er onder schuil ging. En kon ik rouwen om de eenzaamheid waar we als gezin in gevangen zaten.
