‘Han en Nicole zetten we bij het raam, dus dat wordt een tweetje. Oh, komt haar moeder mee? Dan maken we er een drietje van. Tafel 6 wordt een vijfje voor familie Hoekstra en Jan & Jolanda krijgen tafel 8, dan hebben de kinderen lekker de ruimte”.
De eigenaar van het familierestaurant bereidt zich voor op een drukke zaterdagavond. In overleg met zijn vrouw verdeelt hij de tafels voor het wildbuffet. Centraal in de ruimte staan de warmhoudpannen al klaar. In Wijnjewoude houden ze wel van wild, reserveren is niet meer mogelijk.
Geroutineerd maken ze de tafelschikking. Hij schrijft, zij beslist. Ze kennen hun pannenheimers, die komen hier vaker. Wij krijgen geen tafeltje toegewezen, wij komen voor een kopje-na-de-wandeling-thee en koken vanavond zelf. Wild hoort voor ons in het bos, niet op het bord.
Morgen lopen we verder. We hopen minstens één beer te zien, die zijn in Wijnjewoude gelukkig beschermd.
Twee van ons nemen vandaag afscheid, twee gaan verder. Ons team valt uit elkaar. Zij is een van de achterblijvers en heeft dit niet aan zien komen. Ze baalt. We praten een uur lang, luchten ons hart, luisteren naar elkaar en lichten toe. Alles komt op tafel, alles wordt benoemd.
Waar is nou toch het Forum Groningen? Je vraagt het een voorbijganger. Die wijst naar de panden: “Je moet er tussendoor”. Blijkt er een Madurodamse doorgang te zijn, zo smal dat ie bijna niet te zien is. Kennelijk gaat het hier om een boegbeeld dat niet op wil vallen.
Elke laatste vrijdag van de maand ligt er in de kerk een labyrinth. Toevallig is het vandaag zo’n vrijdag en toevallig ben ik in de buurt. Ik loop het labyrinth. Onderweg schiet door me heen: ‘Het maakt niet uit welke keuze je maakt, er opent zich altijd een nieuwe weg’.
Hoe schuin kan een boom groeien voor hij omvalt? Hoe lang kunnen zijn wortels de aantrekkingskracht van de aarde weerstaan en zijn stam rechtop houden? Wanneer keert hij terug naar waar hij vandaan komt?
Groninger Blog 