Binnenkort zijn de Europese verkiezingen. Nog niet bekomen van de vorige, liggen de volgende stembiljetten alweer op de mat. Europa, is dat niet dat land met twee dure hoofdkantoren en heel veel medewerkers waarvan niemand precies weet wat ze doen? Ik lees er af en toe wat over in de krant, maar vergeet altijd gelijk waar het over ging. Niet de moeite waard kennelijk, of waarschijnlijker in mijn geval: niet te volgen.
Nu komen er dus nieuwe verkiezingen en zie ik een filmpje waarin uitgelegd wordt hoe die verkiezingen gaan. Iets met lijsttrekkers, politieke families en spitzenkandidaten. Je stemt op Pietje en daardoor stem je eigenlijk op Marietje. Zoiets.
Begrijp ik dit? Nee. Ga ik stemmen als ik niet begrijp waarop ik stem? Nee.
Slenterend langs kinderspeelgoed, eettentjes waar de geur van stroopwafels en worstjes een giftig mengsel vormt en een saxofoonmeisje dat kerstliedjes speelt, kijk ik uit naar een gieter.
Het is hun eerste ontmoeting. Tijn, veertien jaar oud en Benthe tien maanden jong. Ondanks hun leeftijdsverschil klikt het gelijk. Ze scharrelen samen door de tuin, de jeugd voorop. Bij het uitrusten houdt Benthe de wacht.
Groninger Blog 