Mijn tennismaatje en ik mochten de baan weer op. Maar wel met anderhalve meter afstand. Op de tennisbaan zelf is dat geen probleem, maar hoe doe je dat als je elkaar maanden niet gezien hebt en samen over een smal pad naar de baan loopt. Dan wil je bijpraten, de ander aankijken en niet tegen een rug aanpraten.
We zijn zwijgend naar de baan gegaan, waar het bankje dat er vroeger stond verdwenen was. Zittend bijpraten was er ook niet bij. Uit arre moede zijn we maar gaan tennissen, wat trouwens prima gaat in het nieuw-normale tijdperk.
Na afloop moesten we volgens de richtlijnen meteen naar huis. Geen kopje koffie na, geen babbeltje. Het tennissen was fijn, het zwijgen niet. Ik wil het bankje terug.
Wat ben ik blij met de woorden ‘juist nu’. Woorden waar je alle kanten mee op kan: Juist nu moet ik met de hond wandelen, juist nu kan ik niet stofzuigen, juist nu heb ik geen tijd om naar je te luisteren, juist nu moet ik een boek lezen.
Stel dat alle medisch goedgekeurde condooms in Nederland op zijn. En stel dan dat er alleen nog lekke condooms te krijgen zijn via obscure winkeltjes. Op de verpakking staat dat ze niet betrouwbaar zijn, niet gekeurd, geen garanties etc. Maar ze zien er wel heel aantrekkelijk uit. Waar kies je dan voor? Zonder condoom, een kek maar lek condoom of onthouding?
Maar nu probeert de KLM me toch te verleiden. Met geavanceerde luchtstromen, hypermoderne filters en chirurgische mondmaskers zijn hun vliegtuigen gegarandeerd virusvrij. Dat klinkt geruststellend, ik zou er bijna voor bezwijken. Maar misschien begrijp ik het wel verkeerd. Misschien is alleen het virus vrij om te vliegen, maar zijn de passagiers dat niet. En betalen die de rekening, met hun leven. Ik pas.
Groninger Blog 