Categorie: doorkijkjes

Blogs over wat mij verbaast, verrast, beroert of zomaar wat voor de leuk.

Op schoot

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

S’ avonds is mijn schoot vaak bezet door een paar kilo warm, zacht poezenvlees. In uitgestrekte toestand is mijn kat bijna een meter lang. Zijn nageltjes die hij pijnlijk in mijn benen masseert, niet meegerekend. Urenlang kan hij liggen te slapen, soms slaap ik met hem mee.

cats-1716984_1920Mooi, hoe zo’n beestje zich helemaal ontspant en zich in je laat zakken. Hoe zou dat voelen, om bij mij op schoot te liggen? Ik heb het wel eens bij mezelf uitgeprobeerd, maar dat bleek fysiek onuitvoerbaar. Maakt het voor de kat eigenlijk uit wiens schoot het is? Hij ligt ook graag bij anderen, maar nooit zo languit als bij mij. Misschien omdat ik van die lange benen heb?

Ik kan het hem niet vragen. Daarom wil ik in een volgend leven graag als poes terugkomen. Dan ga ik bij zoveel mogelijk mensen op schoot liggen. En als ik weer mens ben, laat ik u het antwoord weten. Even geduld a.u.b.

De kinderpaal

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Midden in onze keuken staat een paal. Misschien een wat rare plek voor een paal, maar stond ie er niet dan was dat niet zo best. Dan was je je leven niet meer zeker tijdens het koken. De paal ondersteunt het dak, want ooit was dit de schuur.

20180404_075325Zo’n paal in je keuken heeft wel wat. Zeker sinds we hem geverfd hebben met schoolbordverf. “Zet het maar op de paal” zijn bij ons thuis gevleugelde woorden. Is de boter, het brood of de olijfolie op: hup, op de paal. Eén minpuntje: je kunt de paal niet meenemen naar de supermarkt.

Maar het meeste plezier dat we eraan beleven is als de kleinkinderen er zijn. Krijsend er omheen rennen, je erachter verstoppen, proberen erin te klimmen en de prachtigste tekeningen erop maken. Ze kunnen hun geluk niet op. Wij ook niet trouwens, want wij genieten nog weken van hun tekeningen. Want daarvoor geldt bij ons thuis: “Blijf van die paal af”.

Verwenreisje voor oudjes

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Als je een zekere leeftijd gepasseerd bent hoor je, of je wilt of niet, bij de doelgroep ‘oudjes die nog graag een reisje maken’. Zo bracht de post mij vandaag een glossy brochure voor een 2-daags verwenreisje naar Münster. Tegen de aantrekkelijke prijs van ‘slechts’ €49,90 per persoon. Aangeboden door Well-Fair: ‘voor zelfstandig en comfortabel ouder worden…’.

Aan het programma valt op dat het vooral bestaat uit: lunch, ontbijt, lunch, diner en overnachting. In Münster zelf is kennelijk niet zoveel te beleven. Waarom organiseren ze dit tripje dan, vraag ik me af? Lunchen en ontbijten kan ik thuis ook. Ik bekijk de brochure nog een keer en ontdek het antwoord. stair-lift-1796216_1920Well-Fair is  een bedrijf dat niet alleen reisjes voor ouderen verkoopt, maar ook trapliften, seniorenmatrassen, sta-op stoelen en instapbaden.

Ik zie het helemaal voor me. Je reist met de Well-Fair bus naar Münster. Na een heerlijk diner in het hotel brengt de ultrastille Well-Fair traplift je naar je luxe kamer. Daar staat een hoog-laag boxspringbed met Well-Fair matras op je te wachten. De badkamer biedt de nieuwste snufjes, zoals de Well-Fair AquaBreeze, ‘die u ter plekke bij de buschauffeur kunt bestellen’.

Nu snap ik het, het gaat niet om een verwenreisje voor oudjes. Het gaat om een verkoopreisje voor Well-Fair, het bedrijf met de glossy missie: ‘zelfstandig en comfortabel rijk worden’.

Dit oudje gaat niet mee.

Afscheid

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

RIMG0116Zo klein was ze nog maar toen ze bij ons kwam. Joppe was een zorgenhondje. Samen met haar broertjes en zusjes was ze te vroeg bij de moederhond weggehaald en daardoor was ze nog niet wegwijs in de wereld. We hebben haar veel moeten leren en vooral veel geduld moeten hebben. Maar het is goed gekomen, al bleef ze altijd wat argwanend naar mensen die ze niet kende. Vertrouwde ze je eenmaal, dan was het ook voor altijd.

Vandaag hebben we, na dertien jaar, afscheid van haar genomen. Daar ging een lange periode van twijfel aan vooraf. Ze kon niet ver meer wandelen, maar ze speelde nog wel graag. Ze bleef  ’s morgens lang in haar mand liggen, maar deed ze dat niet altijd al? Ze had artrose, maar kreeg daar pijnstillers voor. Maar de grote vraag blijft uiteindelijk: wie ben jij om te besluiten dat het leven van je hond ten einde is en wanneer besluit je dat? Daar heb je iemand anders bij nodig, de dierenarts.

maart 2009 054En toen ging het snel. We hebben haar nog twee dagen om ons heen gehad en vanochtend heeft de dierenarts haar bij ons thuis laten inslapen. Het is goed zo en we gaan haar missen. We blijven achter met poes Floris, die zich afvraagt waar haar maatje gebleven is.

Wij weten zeker dat Joppe nu in de hondenhemel is.

Noordpolderzijl

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik zit al een tijdje naar dit plaatje te staren. Het is koud buiten en ik ben wat grieperig, dus ik kan toch niets anders doen. Het is een verbodsbord, dat is duidelijk. Ik heb de foto zelf gemaakt, daarom weet ik dat het geen nepbord is. Het bord staat bij Noordpolderzijl, het kleinste buitendijkse haventje van Nederland. Een prachtplek om te genieten van de kwelders, over de dijk te wandelen en iets te drinken bij het onovertroffen café ’t Zielhoes.

IMG_4519

Maar er is kennelijk nog meer te doen, zoals je ‘ontlasten’ in de openlucht. In het cafeetje heb je daar ook de gelegenheid voor, dus waarom ervoor naar buiten gaan? Misschien moet je wel betalen als je zonder iets te consumeren van het gerief gebruik wil maken en ben je daar te zunig voor. Als dit de reden is, snap ik het niet. Want iets consumeren in ’t Zielhoes is het leukste dat er is en met het kleinste kamertje is ook niets mis.

Datzelfde geldt trouwens voor het bord, dit is het leukste verbodsbord dat ik ken. Vooral omdat je zo heerlijk kunt fantaseren over het hoe en waarom (is het een oud-Groningse vorm van bemesten?). Daarom hoop ik dat het nog heel lang verboden blijft in Noordpolderzijl in de openlucht je broek te laten zakken.