Mantelzorgen, ik doe het graag. Wat is er mooier dan een dierbare vriend of vriendin extra zorg te geven bij calamiteiten. Dat kan variëren van samen wandelen, lekkere maaltijden koken tot thuiszorg geven. Dat laatste neem ik graag letterlijk: de getroffene komt bij ons logeren en wordt 24/7 vertroeteld, gevoerd en gepamperd.
Vast onderdeel van het herstelprogramma is samen een detectiveserie kijken. Dit keer staat het vierde seizoen van the Bridge op het programma. We zitten klaar voor de televisie en ik vraag: wie heeft de DVD eigenlijk? Er valt een stilte, er wordt gezucht, vertwijfelde blikken gaan over en weer. ‘Jij zou hem toch meenemen?’ ‘Nee joh jíj, dat hadden we toch afgesproken?’ Een lang verhaal kort, the Bridge is er wel, maar niet hier.
Voor mijn dierbaren is mij geen brug te ver. Ik spring in de auto en haal de DVD op. We kunnen los.
Op vakantie gaan vraagt veel voorbereiding, maar thuis komen mag er ook wezen. Eerst de lieve briefjes lezen die de oppassers hebben achtergelaten. Dan de post doorkijken, maar de belastingenveloppen negeren. Ondertussen de poes knuffelen, want die heeft ons ontzettend gemist, zegt ie. De ramen tegen elkaar openzetten, om de warmte eruit te laten en pas daarna is de tuin aan de beurt. Dat is altijd even spannend, want de tuin groeit door ook als we er niet zijn. Gelukkig heeft de buurman het gras gemaaid, maar de winde en het kleefkruid zijn uit de ban gesprongen. En dan moet er ook nog gegeten worden en vroeg naar bed gegaan, want we hebben veel kilometers gemaakt.
De dagen glijden voorbij en het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen verveeld geen moment. Heerlijk om een tijdje zo te leven, ook al weet ik dat het vooral zo heerlijk is omdat het straks weer voorbij is. Thuis, waar de agenda zich vanzelf weer vult.
Groninger Blog 